می گفت:
این شب است، شبی جاوید
با آسمان کوته سنگینش
با بادهای هرزه ی مسمومش
با خشم و دست ودشنه خونریزش
اینست آنچه «هست»
بیهوده
باز
«بودن» شب را انکار می کنی؟
گفتم:
«بودن»
مساله ای نیست
لیک «پذیرفتن»
فاجعه ایست.
بودن،
تنها وجود داشتن چیزی است،
مثل وجود داشتن شب.
اما
تا مرزهای پذیرفتن
هنگامه ی مجال من و تواست
تسلیم یا ستیزه.
«شب» نیست بیش از اینکه شبی هست
در بودنش که هست، سخن نیست
بودن مساله ای نیست.
لیکن
پذیرفتن
فاجعه است.