در حالات گذران عمرتقدیم به دوست خوبم محمد مجیدزاده و همه ی بچه های نسیما که بیمزد و منت برای دلشان تلاش میکنند تا شهر نفس بکشد.از شاعر علیه الرحمه نقل است که:هنگام رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخنمن خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میروداین درست ولیک ما را در تاملات نیمه شبی و اوهام کله ی صبحی بر سر آمد که وا اسفا بر ما که زبان حال خویش در این بیت مرحوم سعدی یافته ایم. نه از آن بابی که او گفته است که معلوم نیست این جانی که میگوید می رود اشارت به کدام جان دارد، بلکه از باب جوانی که دارد میرود.این اشارت از آنجا در خاطر عاطر ما گذشت که بر احوالات گذشته تامل میکردیم و سیر آفاق و انفس را بدانجا برده بودیم و یادمان افتاد به روزگار سرخوش کودکی، وز آنجا بر آن شدیم که آن زمان جوانانی بودند که ما آنان را شادانی می یافتیم که دنیا بر کام شان است و دور هم خوشند و از نعم روزگار برخوردار. باری بر این حال بودیم که دیدیم سالی چند از آن روزگار گذشته است و آن نسل دیگر مشغول تکرار این آیتند که: ای که چهل رفت و در خوابی!-البته در بعضی نسخ شصت هم گفته اند- و عمری از سرشان گذشته است و به قیاس عمر معمول بنی بشر به میانه ی خط رسیده اند. و بعد دیدیم که عجبا که ما گشته ایم جایگزین آنان و بچگان این روزگار لابد به جای بچگان قدیم که ما باشیم نشسته اند. و دیدیم از زاویه ی دید اینان احتمالا بر ما همان میگذرد که از نگاه ما بر جوانان دیرین گذشت. و اینگونه بود که بر شاعر علیه الرحمه درود فرستادم که عجبا نیک مردا که چنین به درون خال زده است که به چشم خویش گذران عمر می بینیم و روشن و مبرهن از پیش روی مان روزگار میگذرد و جوانی میبرد و در عین حال که می بینی و می دانی کاری به سزا از دستت برنمی آید و مجبوری تن به روزگار بدهی که غدار است و لاکردار!تتمه:1- وقتی شب نخوابیده باشی و احتمالا نتوانی هم بخوابی دیگر باید چکار کرد؟ باید جفنگ نوشت! نمیدونم چرا به یکباره هوس کردم اینجوری بنویسم.2- محمد مجیدزاده و چند تا از بچه های قدیم نسیما همت کردند که دوباره راهش بندازند. ضمن آرزوی موفقیت براشون امیدوارم خدا اون تمامیت خواه هایی رو که برای انجام یک کار ساده نفس آدم را میبرند و مجاری تنفسی جوانان را چنان تنگ کرده اند که عطای زندگی را به لقایش ببخشند به هر ترتیبی که خودش میداند تبدیل کند به آدمهایی که به همه حق حیات میدهند. اگر هم این کار را نکرد لااقل نابودشان کند و اگر چنین نکرد بجایش ما را بکشد تا لااقل بیکار نباشد، والا!

بدین‌وسیله من نیستم. می‌خواهم کمی برقصم.

آنقدر خسته ام که دراز می کشم و کم کم در خاک فرو می روم... گروس عبدالملکیان

این انگشتان که به نشانه “V” بالا رفته،  صاحب همان قلم‌هایی‌ است که خواب را از چشمان دیکتاتور بزرگ گرفته است! خراشی که نوک این قلم‌ها بر صفحه نازک کاغذ داشت، به سان تیغی، شبانه روز، بر بدن دیکتاتور عزیز کشیده می‌‌شد!پس اگر خبر شکستن این قلم را شنیدی، تعجب نکن!زیرا منطقشان تاب حق و حقیقت را ندارد!اما این صورت‌های خندانی که من می‌‌بینم و نشانی‌ از غم توقیف ندارد، زیرا می‌‌دند که :” شمشیر می تواند روح را از بدن جدا سازد ، ولی هرگز نمی تواند عقیده ای را از مغز کسی بیرون کند” V

میگه بیا با من دست بده ...میگه اه.دستات کثیفه... به دستانش نگاهی می انداز... آرام می گوید دستانم تمیز است به خدا...مهتاب دستان پینه بسته و خشکیده و سوخته ندیده تا به حال.این چیزها را که میبیند اه میگوید.دستان پدرش نرم است.نسوخته است و نخشکیده است.پدرش کرم های گران دنیا را به دستانش می زد.دستان پدرش برای ایمیل فرستادن آفریده شده است.برای شمردن چک پولها.دستان پدرش هر ماه یکی دوبار زیر سنگ و پایش زیر تانکرهای بتن نمی ماند.زیر ناخن هایش خون دلمه نمیشود.پدرش دستان خود را فدای هر چیزی نمی کند.تا به حال به دستان پرحرف پدرم نگاه نکرده بودم.هیچ وقت برایش «نیو آ» نزده ام.دستان پدر من هم پول در می آورد و دستان پدر مهتاب هم پول در می آورد.پدرم نان را از زیر سنگ در می آورد و پدر او از توی سایت ها.سواد هر دویشان یکی است.هر دو متولد یک روستا و بزرگ شده ی یک روستا.هنوز فرق این دو پدر را نفهمیده ام!!!!ولی چرا ، الان می فهمم... انسانیت چیزی نیست که از توی سایت ها پیدا شود و هر چه سرچ کنی «انسانیت» برایت می نویسد :can not findپدرم انسانیت را نه از زیر سنگها بلکه از دل کوههایی که در آنها چوپانی کرده ، به دست آورده است . او ... با ربط 1: این مطلب را جایی خواندم و از نویسنده اش خواستم اجازه دهد تا دیگران هم پدر او را بشناسند.بی ربط 1: این روزها که تو بازار قدم بزنی از این پدرها زیاد خواهی دید. زجر کشیده ، شرمنده از روی بچه ها ، دست خالی ...

یکی از دوستانم در خصوص مطلب قبلی توی خصوصیم نظری گذاشته که قسمتی از اون ، اینه : عین پیر مردا حرف میزنی که 95 سالشونو دارن واسه نوه و نتیجه هاشون قصه میگن. این همه موضوع .سوژه امروزی .خاتمی رو دیدم.کارتون دیدم.مسافرت رفتم.مدرسه رفتم و.........همش فعلای ماضی . فهمیدیم شما یه گذشته خوب و پر خاطره داشتید لازم نیست دهن همرو با این افعال ماضی سفید کنید !!! پ ن اول :هم اش دارم فکر می کنم خداوکیلی راست میگه بندۀ خدا . پ ن دوم : شاید امسال اسم آخرین چهارشنبۀ سال را بگویند ، چهارشنبۀ بی بصیرت !!!

  بعضی وقتا ( کمی بیشتر از بعضی ) فقط این وبلاگه که میتونه به حرفام گوش بده هم براش میگم /هم براش مینویسم ... و یه وقتایی از شوق بودن این فضا لذت میبرم از اینکه میتونم مثل قرار دادن نقش داستانهای رمان خودمو داخل یه فضای دیگه قرار بدم لذت میبرم حتی وقتی  خیلی خسته ام   وقتی از راه میرسم  حتی وقتی هنوز چادرم رو تا نزدم  مینشینم پشت صندلی قرمز و میرم داخل یه فضای دیگه  ...  یه فضای غیر واقعی که هیچ کدوم از آدماش خوبه که حداقل نمیتونن چشم تو چشم بهت توهین کنن ... من اینجا رو دوست دارم . یه وقتایی فقط میخوام ببینمش و فقط باهاش حرف بزنم /مطمئنم که گوش میده نه گلایه میکنه نه قضاوت ... فقط گوش میده ... یه وقتایی در دقیقه هزار بار میبنمش  هزار بار  هزار بار  هزار بار ... حتی داخل گوشی موبایلم ...  وقتی دلم براش خیلی تنگ میشه میخوام خودمو بنشونم جای تک تک کلماتش ...   + قبلنا آدما به چشات نگاه میکردن حال واقعی تو میفهمیدن الانه به وبلاگ و گودرت ... شاید به خاطر همینه که هیچ وقت دوست نداشتم اینقدر درد و دلانه  از خودم بنویسم !!       + این همه صحبت زلف و این همه حجاب   این همه صحبت می و این همه حرام + اینها همه آدم اند - انسانم آرزوست !  

تقدیم به آقا مجید عزیز که هر چند می خواهد ولی نمی شود! سلف سرویس دانشگاه از جاهایی است که تا دمیدن صور اسرافیل، از ذهن هیچ دانشجویی پاک نمی شود! اگر در همان حد نباشد، کمتر از آن نیست این سلف سرویس سازمان ما! که دنیای آدمیت را ویران می کند و دنیای احشام را آباد! به قول رفقا هنر می خواهد مرغ بپزی، مزه ماهی بدهد! ولی آنها می توانند. مرغ شان مزه ماهی کپور تاریخ مصرف گذشته می دهد. ماهی شان مزه سوپ هویج فلفلی می دهد. سوپ هویج شان مزه قیمه بادمجان رژیمی می دهد. قیمه شان مزه کباب ترمینال جنوب می دهد. کباب شان مزه مرغ پوست نکنده روستای مرزن آباد سفلی می دهد!! هر روز غذایی و عزایی و هزاران طعم ناشناخته!! بگذریم!! آنچه دغدغه نگارش را فراهم کرد بخشنامه ای! بود که خوردن "ته دیگ" را ممنوع کرده است! امروز از شدت نامطبوعی غذا برای پر کردن شکم از موزع غذا درخواست "ته دیگ" کردم. گفت ممنوع است. گفتم: وات؟؟ برای چی؟ گفت بخشنامه کردن به خاطر ضررهای نوشابه و ته دیگ سرو آن ممنوع است. چنان آه کشیدم که بنده خدا دلش سوخت و گفت حالا بیا من یواشکی بهت ته دیگ می دم ولی ترو خدا {فلانی} نفهمه ها!!! جالب است! برای سفارش و رزرو غذا چنان دنگ و فنگی مقرر شده تا خدای ناکرده دانه ی برنجی اسراف نشود و در اثر بی کیفیتی، آن قدر غذا دور ریخته می شود که می توان کل خزندگان و جوندگان و پرندگان منطقه را کامروا کرد.  این قدر دلسوزانه به فکر سلامتی کارمندان هستند و این قدر غیر مسوءلانه به فکر سلامتی کارمندان نیستند! این حکایت بسیاری از تصمیم گیری هاست! چنان جزئیات مهم می شود که برایش جان ها قربان می کنیم و چنان اصول اساسی را بی توجهی می کنیم که جان ها قربان می شود! حاشیه برابر اصل: ----------------------------------------------------------------------------------------- پ.ن.م.۱: ظریفی می گفت: ناهار بدون "ته دیگ" مثل تنبان بی کش است! پ.ن.م.۲: ظریف دیگر می گفت: در بد بودن کیفیت غذا تعمدی است تا قدر عیالات مربوطه را بیشتر بدانید و پیوندهای خانوادگی مستحکم تر شود! پ.ن.اطلاع رسانی: از مهدی باقریان: سلام. نشست رفاقتی تحلیلیمتفکران قدیمی جامعه (معروف به جلسه شنبه ها) دوشنبه ۲۴ اسفند راس ساعت ۱۸. دفتر مرکزی جاد. پ.ن.تفال: زاهد زهد پرست از حال ما آگاه نیست           در حق ما هر چه گوید جای هیچ اکراه نیست      هر چه هست از قامت ناساز بی اندام ماست           ور نه تشریف تو بر بالای کس کوتاه نیست                بنده پیر خراباتم که لطفش دایم است         ور نه لطف شیخ و زاهد گاه هست و گاه نیست

یواش یواش دارم معتاد میشوم. معتاد به دوچرخه سواری نیمه شبها در خیابانهای خلوت و تاریک. از آنها عبور کنم و با خودم فکر کنم. شاید هم این وضعیت شرطی شده باشد. انگار در این موقع شب خدا به زمین نزدیکتر می شود و بیشتر به ناله ی دلهایشان گوش می کند. فکر کردن به فصل فصل زندگی. به کارهایی که کردم و نکردم. فرصت خوبی برای مرتب کردن صفحه های زندگی است که خیلی وقت است برای فکر کردن بهشان وقت نگذاشته بودم. روزهای خوب  بد  پیروزی  شکست  حسرت . . . با یادآوری خوشی ها می خندم. با شکستها ناراحت. گه گاه بوق ماشینها یا صدای ترمزشان مرا به روی زمین برمیگرداند. بعضی از فکرها آدم را دیوانه می کند . . . از حسرتهای زندگی هیچ وقت گریزی نیست. فقط می توان توی صفحه های دیگر گمشان کرد. نه می توان درسی گرفت نه می توان جبرانشان کرد. حسرت تلخ است . . . انگار رسم دنیا این نیست که چیزی را داشته باشم. از بچگی هم همینطور بوده. از همان موقع عادت نکردم به هیچ چیز هیچ جا یا کسی وابسته نشوم که بعد هم به دلبستگی برسد. نهایتا می توانم فقط به داشتنش عادت کنم. فرقی نمی کند کوچک باشد یا بزرگ. کم یا زیاد. هر وقت که نزدیک چیزی می شوم و فکر می کنم مال من شده روزگار با یک نه بلند و خنده تلخ رسم خود را نشان می دهد. گاهی هم با یک پشت دستی محکم. نمی دانم ظلم می کند یا لطف. دنیا رسمش این است که بی وفا باشد. پ ن۱. خوش رکاب من یک دوچرخه ۲۸ فونیکسه که سالهاست با منه. پ ن۲. علارقم اینکه دوست ندارم وبلاگ تبدیل به دفترچه خاطراتم شود این مطلب رو گذاشتم.

اگر چه رنگ این روزهای زندگی ام سبز است. اما سبزیست لجنی. عجب لجنی شده است این روزهای سبز زندگی. التماس دعا

سه تا چیز که دوست دارم تا قبل از شروع سال جدید از خودم دور کنم. ۱- اضافه وزن. ۲- ...(نمی تون بنویسمش) ۳-اخلاقای بد. سه تا چیز که دوست دارم قبل از شروع سال جدید بهشون برسم. ۱- بیشتر خواندن. ۲-بیشتر نوشتن. ۳- مثبت فکر کردن.  

یادم نمی آید آخرین باری که "الایام" طه حسین را باز کردم کی بود...خاطراتش را دوست دارم ؛ آدم را با خورد میبرد به گذشته های دور.بعضی وقتها که دلم یک اتفاق تازه می خواهد ، به سراغش می روم .می خوانم و خنک می شوم …پ.ن:خانم شده ام برای خودم این روزها ...  بیا و ببین!

از وقتی پای ما به کاسبی و البته به مکان کاسبی که پیشتر بطور کامل خدمتتون معرفی شد؛باز شد،گه‌گاهی آخر شب یا حتی می‌شه گفت دیروقت به منزل برمی‌گردم.البته از خدا که پنهون نیست از شما چه پنهون که کاسبی در بیشتر موقع‌ها فقط یه بهونه‌ی خوش دست و دهن پرکن بوده و هست و خواهد بود...نه البته تصمیم گرفتم که نخواهد بودش کنم این دلیل‌تراشی‌هارو!ماجرای این تصمیم هم برمیگرده به ماجرای که خودش حاصل سریال دیرآمدن‌های من به منزله و دل‌نگرانی‌های همیشگی مادرانه!القصه اینکه ماجرا از این قراره که دیشب ساعت یک اومدم خونه و صبح هم اولین کلاس رو خواب موندم و بعدشم که کلاس پشت کلاس تا چهار که اومدم لباس عوض کنم برم انجمن که برای اولین مادرمو با این نگاه عتاب‌آلود دیدم.عجله داشتم اومدم تو اتاق و مادرم صدام کرد؛گفتم میام و قبول نکرد و شروع کرد به اینکه چرا دیر میای و اینا تا یه دفعه یه چیزی تو مایه‌های «بابا»شنفتم،فکر کردم حاج‌خانم داره از بابا بد میگه که مثلا اونم دیر میومده خونه!اولین گله‌گی مادر از پدر البته بعد از سیاسی بودن بابارو داشتم می‌شنیدم!روبروش نشستم با حالتی که نه غضب بود و نه عادی و نه شادی گفت ببین علی من تاحالا از این مدل خوابا ندیده بودم ولی دیشب دیدم؛چه معنی داره اینقدر دیر میای؟!کارتو زودتر انجام بده؛شامتو بیا خونه بخور و از این دست فرمایشات؛طبق عادت گفتم چشم و داشتم پا می‌شدم که فرمودند:«دیشب خواب باباتو دیدم که بم تشر میزد که چرا به این هیچی نمیگی اینقدر دیر میاد شبا!من تاحالا همچین خوابی از بابات ندیده‌ بودم.»‌خلاصه بنده فعلا متنبه شده تا بلکن موجبات خشنودی روح پدر را فراهم آوریم،البته فعلا!

کسی فراغت را دید سلامم را به او برساند.

خدایا به من کمک کن که وقتی میخواهم درباره راه رفتن کسی قضاوت کنم با کفشهای او راه بروم --------------------------

  ۱.کاش من هم رئیس دانشکده بودم و به رئیس دانشگاه صنعتی اصفهان با امضاء خودم و با مهر و سربرگ دانشگاه نامه می نوشتم و درخواست سوئیت اساتید را میکردم برای عید نوروز... آنهم از اول تا چهارمش... آنهم یکی نه! دو تا سوئیت... آنهم با خانواده و همراهان... آنوقت رئیس دانشگاه صنعتی اصفهان برای پاسخ نامه را فکس میکرد که خوش آمدید... قدمتان روی چشم... و من هم... و عید نوروز را هم... ۲.این مسئول سایت دانشکده مان هم خوب جایی را گیر آورده برای وب کم بازی با فک و فامیلش در آنور دنیا... مدام هم وقت برای آرایشگاه و خیاطی و ... میگیرد برای عیدش... البته از یک ماه پیش... آقا مجتبی(شوهرش را میگویم) تازه از ماموریت برگشته... یعنی پری شب نزدیکای صبح بود... فک کنم ۳ یا ۴ صبح از فرودگاه به خونه رسیده... دیروز که زنگ زده بود به شیما جون دخترخالش داشت میگفتش که تو میلان قیمتا خیلی بالا بوده... انگاری آقا مجتبی از یه کفش خوشش اومده که واسه ایشون بخره ولی چون گرون بوده صرفه نظر کرده... سر جمع آقا مجتبی از سه تا کشور دیدن کرده... شایدم واسه کار بوده... من چه بدونم والا؟؟!! اولش رفته اتریش بعدشم ایتالیا بعدم آلمان... اینا رو وقتی داشت با وب کم واسه ساناز جون دختر عمه اش تو دانمارک میگفت شنیدم.... یه بار فک نکنین که من خدایی نکرده فال گوش واساده ام ها... نه... ماشاالله اینقد داد میزنه و بلند بلند حرف میزنه که اگه نخواهی هم بشنوی به جون عزیزم ناخودآگاه میشنوی... تازه انگاری آشپزخونه سانازاینا خیلی کوچیکه.... شبیه دخمه است!!! ۳.دیروز باران سوسک بر سر اهالی خوابگاهمان بارید... خواستم از عکسهایش بگذارم آپلود هم کردم اما این بلگفا برایم ناز کرد و گفت نمیشود....   از این سه بند نتایجی گرفتم که برایتان شرح میدهم: ۱..بهتر که رئیس دانشکده نیستم.... (آیکون آن ضرب المثل که میگوید گربه دستش به گوشت نمیرسه میگه اه اه اه... بو میده...!!!) ۲..چقدر خوب که توی میلان زندگی نمیکنم.... وگرنه باید حقوق دو ماهم را بابت خرید یک جفت کفش میدادم!!! کی گفته ایران گرانی است؟؟!! دم عید است دیگر.... اگر مردم پول ندارند پس این شلوغی خیابانها برای چیست؟! ۳..سوسکها موجودات اجتماعی هستند.... بر خلاف ظاهرشان... تا حالا اینهمه سوسک را با هم ندیده بودم... حتا در زمان مرگ هم پشت هم را خالی نمیکنند...!!!  

توی دانشگاه یه پستر نصب شده، روش نوشته: مرد شوید تا زن خوبی باشید.پایینش هم نوشته: برای رسیدن به آرمان های فمنیسیتی با خودم می گم خیلی قشر زنان از قشر مردان خوبی دیده، حالا باید سعی کنه مرد هم بشه!!! نه ، حقیقتا تاریخ آن قشر هم تاریخ دلنشینی نیست. دلم می خواست به اونی که این پستر رو سفارش داده بگم: نه عزیزم، زنان هیچ چیز کم ندارند، زن باید شیر زن باشه تا بتونه زن خوبی باشه. مگه ما از این شیر زن ها تا حالا کم داشتیم، حتی توی این جامعه ای که همیشه مرد سالار بوده؟دلم می خواست بهش بگم برای این که زن خوبی باشی، شیر زن باش و برای این که مرد خوبی باشی ، شیر مرد. باید تمرین کنیم خودمون باشیم، خود خود خودمون

در نظر سنجی دیشب برنامه نود ، کریم باقری تقریبا 60 درصد رای برای عنوان مرد سال فوتبال ایران به خود اختصاص داد ولی عادل خان رای مردم را با گفتن این جمله که نگاههاوتعصبات رنگی تاثیر گذار بوده است و به مخاطب اینگونه می خواست بفهماند که جواد نکونام که در اسپانیا در مقابل رئال و بارسلونا بازی میکند جایگاه مهمتر و ارزشمند تری دارد اگر چه 6 برابر کمتر از کریم رای آورده است . کار ها و حرف های فردوسی پور شبیه عملکرد شورای نگهبان درانتخابات دهم است .آخه مرد عادل تو که نباید وسط نظرسنجی و مسابقه انتخاباتی نظر خود را بگوئی وموضع گیری کنی و سعی در همراهی کردن مهمان برنامه با نظر خود باشی . اگر نظر مردم را می خواهی آن نظر مردم و اگر نظر کارشناس ها را می خواهی برو دنبال کارشناس ها - وقتی شما منتقد هستی دیگر نباید حرف مفت بزنی . چرا شما آخر سال گذشته نظر سنجی گذاشتی و نکونام دو برابر کریم باقری رای آورد این حرف ها را نزدی ! آنموقع رنگی نبودند و حالا رنگی شدند ! اگر به رنگی بود که فرهاد مجیدی باید بیشتر از اینها رای می آورد . البته تا اندازه ای تعصبات رنگی هست ولی فکر نمی کنم آنقدر تعیین کننده باشد که عادل به راحتی رای مردم را لوث و آلوده وبی ارزش  کند . فردوسی پور بسیار غرب زده است و ساده لوحانه فکرمی کند هر کس در اروپا بازی کند بهترین است . در صورتی که مقایسه اشتباه است . چرا که در اروپا فضای پیشرفته و حرفه ای است و خوش درخشیدن بسیار آسان تر است تا در فضای فوتبال ایران . در زمینهای ناهموار بازی کردن - زمین تمرین نداشتن . با بازیکنان آماتور بازی کردن و خوش درخشیدن خودش یک هنر است . اگر دقت کرده باشید گلهای کریم باقری تقریبا همگی از روی خلاقیت خودش بوده است تا پاس های میلیمتری همبازیهایش . کریم باقری از بی استعدادی بازیکنان ایرانی آنچنان رنج می برد که مجبور است خودش برای خودش موقعیت ایجاد کند . گل اوبه ابومسلم و آلومینیم و صباباتری واستقلال را به یاد آورید . در پست های قبلی تا اندازه ای توانسته ام از کریم باقری تمجید کنم .

گاهی یاد بچگی ها ... خفه می کند !!! پی نوشت : پسر شجاع ، هاچ زنبور عسل ، پرین ، سندباد ، میتی کومان ، چاق و لاغر ، هادی و هدی ، پروفسور بارتازال ، گوریل انگوری و ... اسم هایی که دوست داشتیم روزی و می پرستیدیم در دنیای خود ، روزی که تلویزیون را می شد دید !!!!

پتو را تا زیر چانه ام بالا کشیده ام و چون قرار است بخوابم دوباره ذهنم شروع به پریدن به این طرف و آن طرف می کند. به اتفاق هایی که در طول روز افتاده فکر می کنم. به این فکر می کنم که این روزها "نمی دانم" به زبانم افتاده. در برابر هر اتفاق و سوالی می گویم: نمی دانم... نمی دانم این روزها خوب است یا بد؟! نمی دانم اوضاع چطور است؟ نمی دانم خوبم یا بد؟ نمی دانم دوست دارم یا ندارم؟ نمی دانم سرد است یا گرم؟ نمی دانم خنده دار است یا گریه دار؟... و هزار تا نمی دانم دیگر. احساس می کنم به تمام دنیا مشکوک شده ام، حتی به آنهایی که بهشان مطمئن بودم. نمی دانم چه بر سرم آمده یا قرار است بیاید. دارم به نمی دانم هایم فکر می کنم که موبایلم شروع به زنگ زدن می کند. صدای بی موقع اش تمام رشته هایم را پنبه می کند. اسمش را که روی صفحه می بینم به قول دوستان ادیب: آه از نهادم بر می خیزد. باز چه گندی زده است که من نصفه شبی باید پاکسازی اش کنم؟! یا شاید قرار است دوباره گند بزند و مشورت می خواهد. همیشه همینطور است؛ نیمه های شب یاد تمام کثافت کاری هایش می افتد. یاد اینکه چقدر هیچ است. و تا الان به هیچ ریسمانی برای بالا رفتن چنگ نزده. یاد اینکه آدم مزخرفی است و زندگی مزخرفتر از اوست. و اینکه تنها است و چقدر بدبخت است که نتوانسته تا الان کسی را با خودش همراه کند. تا کمی به زندگی امید داشته باشد. یاد اینکه چرا در دنیا هزاران نفر بر اثر گرسنگی می میرند و او سیر می خوابد؟ چرا قتل های نژادی و تعصبی هنوز وجود دارد؟ و یا حتی یاد این می افتد که مردم هیروشیما مگر چه گناهی کرده بودند که بمب اتم بر سرشان خراب شد؟ آخرش هم می گوید حالش از زندگی و دنیا و آدم ها بهم می خورد. و می خواهد که بمیرد! تدارکاتش هم دیده است. مثلا یکبار گفت طناب دور گردنش است و کافی ست صندلی زیر پایش را هول بدهد تا همه چیز تمام شود. یا یکبار گفت لب پشت بام خانه ایستاده است و دوست دارد سقوط آزاد را تجربه کند. مرگ همراه با پرواز کیف دارد! اوایل که اینطور می گفت من دست و پایم را گم می کردم. نمی دانستم چه بگویم تا منصرفش کنم. می پرسیدم که تنهاست؟ می گفت که هست. بعد با خودم می گفتم که اوضاع وحشتناک است و هر لحظه امکان دارد همه چیز خراب شود. و شروع می کردم به گفتن حرف هایی که به خیلی هاشان اعتقاد نداشتم. می گفتم دنیا آنقدر ها هم که می گوید بد نیست. آدم ها! لبخندها! گل ها! درخت ها! آسمان آبی! پرنده ها! می گفتم که پر از استعداد و توانایی است .دنیا بدون او چیزی کم دارد، بعد یادش می آوردم که چقدر همه دوستش دارند و گور بابای هیتلر و نازی ها و نژاد پرست ها و مرگ های مشکوک و سرکوب های اجتماعی و خودکشی نهنگ ها. یادش می آوردم که مگر فراموش کرده است  که چند روز پیش فلانی بچه دار شد؟! و ادامه می دادم که این یعنی خدا هنوز از انسان نا امید نشده است. نمی دانم چطور با این مزخرفات آرام می شد. اما مهم نیست چطور؟، مهم این است که آرام می شد. و قول می داد که این اتفاق دیگر تکرار نمی شود. و همه چیز خوب و مرتب است و عاشق زندگی ست و بعد می گفت که دوستم دارد. حتی اگر هیچوقت دوستش نداشته باشم. و بعد شب به خیر می گفت و خدا حافظی می کرد. من اما تمام شب بیدار می ماندم و به حرف هایم فکر می کردم. به اینکه چقدر چرت و پرت گفتم. به اینکه چطور کسی با این مزخرفات به زندگی امیدوار می شود. اما اینبار که اسمش را روی صفحه همراهم دیدم، خیلی تعجب نکردم.عادت کرده بودم به زنگ های شبانه چند هفته یکبارش. اینبار که زنگ زد نه دست و پایم را گم کردم و نه ترسیدم  از اینکه حرف هایم کارگر نباشد. گوشی را که برداشتم با صدای لرزان گفت که می خواهد رگش را بزند، چون دیگر هیچ چیز برایش مهم نیست و این دفعه با دفعه های قبل فرق دارد. من هم گفتم: اگر تصمیم گرفتی من منصرفت نمی کنم. به هر حال هر کس حق دارد برای زندگی اش، برای بودن و نبودنش تصمیم بگیرد. اما فقط یک چیزی می گویم و تمام! تو حتی ارزش مردن را هم نداری. پس بتمرگ و زندگی کن نکبت! بعد از چند ثانیه سکوت، صدای خنده اش بلند شد و گفت: قسم می خورم هر چیز دیگری غیر از این می گفتی قانع نمی شدم. اما این جمله کار خودش را کرد. من نکبت باید بمانم تا زندگی کنم.

آزادی‌های نزدیک به مطلق عمو کبلعلی‌ فرق بین MP3 Player با SMS رو نمیدونه ولی‌ وقتی‌ کتاب  “نبرد‌های طبقاتی در فرانسه” رو دستم دید و فهمید نویسنده‌اش  کارل مارکس است انگار که آبروی آبا و اجدادی‌شان در خطر افتاده الان است که زمین دهن باز کند و من و او عمه بلقیس را سه تایی‌ با هم ببلعد! بر آشفت و بلند شد نگاهی‌ غضبناک تحویل من داد!  همچین که میخواست دهن به فحش و بد و بیراه باز کنه عمه بلقیس یک نگاه نافذ بهش انداخت و آروم شد! دوباره با شلوارک رنگی‌ اش روی مبل نشست و چنان فیلسوفان بادی به غبغب انداخت و نگاهی‌ از روی حقارت به بنده کرد و گفت: ” اوشاخ!* دیگر نبینم سمت این لیبرال‌های بی‌ دین و ایمون و بی‌ ناموس بری‌ها!” - گفتم:” عمو جان ، مارکس لیبرال نبوده که !” - با عصبانیت جواب داد:” حالا هر پدر سگی‌ بوده! من نمیدونم! بالاخره یکی‌ از این “ایسم”‌ها پیشتشه دیگه! دیگر نبینم از این کتاب‌ها بخونی‌ ها! “ - گفتم: “چرا عمو جان؟!” - گفت: “برای اینکه بصیرت را ازت می گیرد!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” می‌ خواستم کله‌ام رو بکوبونم به دیوار! می‌‌خواستم بگم آخه عمو جان شما ازلیبرالیسم و سوسیالیسم و این کوفت و زهر مار ‌ها چی‌ میدونی‌ که میگی‌ بصیرت را از من میگیره!!! چون امام جمعه دهات گفته لیبرالیسم یعنی نا‌ مسلمونی، شما هم فکر کردی ….! وقتی‌ اومدم همه این جوابها را بدهم یهویی با خودم گفتم  وقتی‌ رهبر مملکت از این خزعبلات می گه و آموزش این علوم را “نگران کننده” عنوان می‌کند و ملت احمق هم پشتش به به چه چه،‌ میگن، از عمو کبلعلی گوسفند فروش من که انتظاری نیست! حق داره به والله! نه‌! آخه یکی‌ به من بگه این مملکته که ما داریم…؟ که

  من عاشق زنانی هستم که هزاران سال پیش شاعران در ترانه هاشان ستوده اند من عاشق شهرهای بدون حصارم سوگوار کاخ های سلطنتی کهن من عاشق شعرهایی هستم که برخواهند خواست آنگاه که هیچ کس امروز بر زمین زنده نیتس من عاشق زنانم باریک و بلند و شگرف زنانی که به دنیا نیامده در زهدان زمین آرمیده اند روزی با نور ستاره گون خواهند آمد زیبا همچون زیبایی رویاهای من ...    شاعر :  هرمان هسه  Herman Hesse     ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ    8مارس بر وارثان حقیقی‌اش گرامی باد ؛گرامی باد بر زنان زحمتکشی که نقش زندگی را در دستان پینه بسته آنها می‌توان دید ؛ گرامی باد بر زنان معلم ، زنان کارگر ؛ گرامی باد بر زنانی که با فروختن تن خود در خیابانها ، برای فرزندان خود شام عید تهیه می کنند ؛ گرامی باد بر زنانی که همسر خود را از دست داده‌اند ، اما امید خود را به زندگی نه ؛  گرامی باد بر زنان عاشق سرزمینمان که در غربت پیر می‌شوند ؛  گرامی باد بر زنان جنگ‌ زده ، زنان مصیبت دیده ؛ گرامی باد بر زنانی که حتی نمی‌دانند در این دنیای بی‌کران ، روزی هم برای آنها وجود دارد ...گرامی باد بر آنانکه با قلم ، تباهی درد را ، به چشم جهانیان ، پدیدار می‌کنند ...   در جواب شعر فصل سرد :  + تنها عده کمی از "مونث"ها ، جنس دوم هستند...  

نماینده مردم شاهرود در مجلس هشتم تاکید کرد: در نتیجه بررسی های کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی ، آنچه که از ناحیه شبکه بی بی سی به عنوان فیلم کوی دانشگاه پخش شد هیچ مطلب جدیدی اضافه بر آنچه که در همان مقطع وقوع به اطلاع افکار عمومی رسیده بود، نداشت.جلالی بیان داشت: در همان مقطع از ناحیه مسئولان موضوع کوی دانشگاه مورد بررسی قرار گرفته بود و در دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی و نمایندگان عضو کمیته منصوب ازجانب رئیس مجلس به ریاست آقای ابوترابی نایب رئیس اول مجلس موضوع به صورت دقیق پیگیری شده بود و گزارشات آن درهمان مقطع به اطلاع مسئولان نظام رسید و پیگیری قضایی موضوع نیز در دستور کار مقامات قضایی قرار دارد.سخنگوی کمیسیون امنیت ملی اضافه کرد: پخش این فیلم در این مقطع زمانی بعد از حضور شورانگیز مردم ایران در راهپیمایی با شکوه 9 دی و 22 بهمن و موفقیت های ملت ایران در بخش های هوا، فضا و هسته ای و دریایی و نیز دستگیری تروریست شرق کشور جهت ایجاد محرک جدید به منظور مهندسی افکار عمومی ملت ایران صورت گرفته است.وی یادآور شد: البته مردم ایران هوشمندتر از آن هستند که تحت تاثیر این القائات قرار بگیرند.http://tabnak.ir/fa/pages/?cid=88752   پی ۱ : بدبدختی همین است که مردم ایران هوشمند اند !!!پی ۲ : و این گونه بود که جملۀ  "و گزارشات آن درهمان مقطع به اطلاع مسئولان نظام رسید و پیگیری قضایی موضوع نیز در دستور کار مقامات قضایی قرار دارد" به عنوان جملۀ سال انتخاب شد !!!پی ۳ : گاهی نطق های این مسئولین چقدر دل انگیز می شود و بوی شکر و نبات می دهد !!!

از استقلال یک تیم ماند و از آزادی یک میدان! صبحگاهان با صدای فین کردن عمو کبلعلی در دستشویی‌ از خواب ناز بلند می‌‌شوم.  از تخت خواب “ترکیه ای ام” بر میخیزم ، در دست شویی “چینی‌” دست صورتم را میشورم، با مسواک “ژاپنی” دندانهایم را تمیز می‌ کنم و خرامان خرامان به سوی آشپزخانه   open  گام برمی‌ دارم. از تستر “آلمانی” دو عدد نان سنگک ایرانی دو برّ خشخاش’ بر می‌‌دارم و صبحانه‌ای  مفصل میل می‌‌کنم …. اندکی‌ بعد سوار ماشینی “فرانسه ای” می‌ شوم تا دانشگاه روم و به کارهای روزانه ام برسم… شبانه دستگیره “ایتالیایی” خانه را میپیچانم تا به آغوش باز خانواده بازگردم. پذیرایی‌ عمه بلقیس از حقیر با برنج قد کشیده” پاکستانی” شروع می‌ شود و با سرو “چای احمد (محصول انگلستان)” پایان می‌ یابد. (همچنان که چای گوارای احمد می‌ نوشم)  روی مبل “ترکیه ای” کنار عمو کبلعلی لم میدهم و به صفحه  LCD “کره ای” خیره میشوم ! صوت و سیمای ملی‌ ‌ برای صد هزارمین بار دارد راهپیمایی میلیونی ملت ولایت مدار را در 22 بهمن به تصویر می کشد و گزارشگر با صدایی آکنده از نفرت از جنازه تشیع شده “جریان فتنه” سخن میگوید  از تمام شدن “حجت ها” نقل قول می‌کند و ما همچنان مانده ایم اندر کفّ “این جنازه پولادین” که هر ماه ، ۶ مجلس ختم و عزا و تشیع جنازه برایش راه می اندازند ، ‌هر هفته سه هزار بیانیه و بد و بیراه به اعضای لجنی اش نثار میکنند ولی‌ هنوز هم تن و بدن برادران مظلوم بسیجی/ سپاهی/ حکومتی را می لرزاند! برگردیم به گزارش، ملت انقلابی‌ نعره کشان شعار ‘استقلال، آزادی ، جمهوری اسلامی’ را تکرار می‌ کنند و فیلمبردار با دوربین ‘ژاپنی’ روی مشتهای گره کرده ملت زوم می‌ کند که برای هزارمین بار بر دهان خونین و مالی‌ استکبار نواخته میشود. در این میان شُرت رنگی‌ عمو کبلعلی است که توجه من را جلب می‌ کند! من که تا به حال عمو کبلعلی‌ را بدون شلوار کردی چهار نفره زیارت نکرده بودم ! نمیدانم چه شده که به این حقارت تن‌ داده و شرتک رنگی‌ پوشیده! عمو کبلعلی‌ این‌ بی‌ ناموسی ها!؟!؟ عمو کبلعلی‌ و شلوارک کوتاه؟! (اون هم از نوع مامان دوز؟) استغفر الله! احوالات را از عمه بلقیس جویا می‌‌شوم، میگوید : “پسر اشرف خانم رفته بود چین، 20-30 تا شرت و عرق گیر آورده بود، به رسم سوغات، من هم  یک دونش را برای کبلعلی برداشتم، پسر اشرف خانم میگفت 30 تا شرت و عرق گیر را گرفته 5 هزار تومان!!!” (نه خیر! مثل اینکه این کشور دوست و همسایه! به شرت و عرق گیر بافی این مملکت هم رحم نمی کند ) از سریال “کره ای”  صوت و سیمای ملی‌  که خسته می‌ شوم، یک نگاهی‌ به شبکه خبری فارسی‌ زبان پیر استعمار می‌ اندازم، و ناخود آگاه خاطرات کلاس تاریخ بر ذهنم نقش می‌ بندد ، (کودتای 28 مرداد، اشغال ایران توسط نیروهای متفقین، نفوذ انگلیس در دربار ناصرالدین شاه که به سرنگونی یگانه مرد اصلاح طلب ایران انجامید و …) خدا رو شکر به لطف اخبار کامل و صادقانه و بی‌ طرفانه 20:30 منبع ما شده بی‌ بی‌ سی‌. اون هم از نوع فارسیش! گوشی موبایل فنلاندی‌ام زنگ می‌‌خورد، بعد از دو ساعت فک زدن با ساناز نگاهی‌ به ساعت سوئیسی‌ ام می‌‌اندازم که ساعت ۱۲ را نشان می‌‌دهد. قبل از خوابیدن (به سفارش مادر عزیزم عمل کرده و) آیه الکرسی را با لهجه سلیس “عربی‌”  زمزمه می‌‌کنم و با این دعا به خواب میروم. “خدایا این نان سنگک را از ما مگیر….” آمین… پی‌ نوشت بی‌ ربط: همانا این وطن فروشی‌ها فقط در خانه عمو کبلعلی‌ بنده اتفاق افتاده! همه ملت که گوسفند ندارند بفروشند و از دهاتشون بیان  بالا شهر بی‌ ناموسی کنند! بنا به اخبارموثق و سند‌های موجود تمامی ملت ایران از رفاه کامل، آن هم از نوع وطنی‌اش بهره کافی‌ می‌‌برند! وگرنه ما احمق نبودیم که “یک موش و یک سوسک و یک کرم خاکی را با شتاب خیلی‌ زیاد به هوا بفرستیم” از آنجا که ملت هیچ مشکلی‌ نداشت ، گفتیم بعد از مدیریت جهان خاکی به مدیریت آسمان‌ها بپردازیم. - تمام - هیچ مشکلی‌ نداشت

      تمام خوشبختی های یک زندگی مشترک را برای قلب کوچک و مهربان هردویتان آرزو میکنم ...   + تقدیم به پاکی عشقتان ... + خوشا شیراز و وضع بی مثالش...  

هميشه و همه جا، ترسيديم كه كار بدمون رو يه نفر ببينه، غافل از اينكه يه نفر هميشه و همه جا داره ما رو 4چشمي ميبينه. هميشه برام عجبيب بوده كه چرا از 2پاهاي اطرافمون كه دقيقا شبيه خودمون هستن اينقد مي ترسيم ولي از اوني كه از بچگي از قدرت  و توانائيهاش برامون گفتن و اين قدرت و توانائي تا حالا هزاران بار براي خودمون به اثبات رسيده، نمي ترسيم. بعضي وقتها با خودم ميگم دليلش اينه كه خدا را نميبينيم ولي بنده هاشو چرا. بعد كه فكر ميكنم مي بينم اينم تقصير خودمون هست. اينكه خدا را تو زندگي روزمرمون نمبينيم فقط و فقط به خودمون مربوطه. يه چيزي رو كاملا مطمئنم كه اگه خدا رو تو تك تك لحظات زندگيمون همراه و سايه به سايه خودمون حس كنيم اونوقت ديگه انجام گناه به اين راحتي نيست. نه بخاطر ترس از خدا شايد بیشتر بخاطر يه جور حس شرم و خجالت. شرم از كسي كه ما رو خلق كرده. پ.ن : مخاطب اين چند خط بالا، همه آدماي روي كره زمين هستن، مخصوصا خودم. پ.ن : فكر ميكنم مطلبم يه جوري شد. شايد اون چيزي رو كه ميخواستم بگم نتونستم خوب بگم ولي واقعيتش اينه كه چيزايي كه گفتم مخصوصا اون سه و چهار خط آخر، به هيچ وجه پند و نصيحت نيست، يه جورايي حرف دلم هست. از قديم هم گفتن حرفي كه از دل برآيد....

  + نمیدانم باید خط م را عوض کنم  یا اسم و فامیلم را ...   + آنتن رادیو ام که خراب میشود تمام زندگی ام به خش و خش می افتد !!!   + هیچ وقت هیچ فیلمی را تا آخر ندیدم / هنوز یادم نرفته دلم سینما میخواهد...     ++ تکرار میشود این هیاهوی پوچ و خالی ...  

اساسا با رای مردم مشکل دارم واعتقاد دارم تا آنجائی که ممکن است نباید به رای مردم رجوع کرد . در مملکت داری باید به علم تکیه کرد و یا به قول مصباح یزدی باید به دین تکیه کرد . تا آنجائی که دین یا علم می توانند راهگشا باشند الویت با آنهاست و در صورت سردرگمی باید انتخابات برگزار کرد . حال که می خواهیم انتخابات برگزار کنیم حداقل باید کمی از عوام زدگی و قمار گری آن کم کرد . مثلا اگر در طول حکومت سی ساله جمهوری اسلامی ، زنان حق رای دادن نداشتند بسیار ایده آل تر می شد . اگر چه در انتخابات بعد از انقلاب مشکلات اساسی تری وجود دارد ولی به نظر من دادن حق رای به زنان خود یک نوع مشکل است . اگر قبول داشته باشیم که زنان سیاسی نیستند و در واقع به سیاست علاقه مند نیستند بنابراین صلاحیت رای دادن به طوری که نیمی از جمعیت کشور را دارا هستند ، را ندارند . بر فرض که حقی هم برای آنها متصور باشیم برای اینکه عادلانه تر باشد باید رای هر مرد ایرانی ، سه برابر یک زن ایرانی باشد . به نظرمن اگر این اتفاق بیافتد زنان ایرانی حداقل برای گرفتن حق دست یافتنی خودشان به سیاست وسرنوست کشورشان علاقه مند می شوند و این یعنی نیمی از جمعیت کشور به تکاپو افتادن در امر سیاست ! اگر به دکه های روزنامه فروشی دقت کرده باشید هیچ وقت زنان را در حال خواندن سر فصل روزنامه ها نمی بینید . اگر هم ببینید در هنگام خواندن مجلاتی  چون « خانواده ی سبز» هستند . البته به اینجور اخلاق های زنان ایرانی احترام باید گذاشت و به آنها باید حق داد اما از حذف حق رای در امور سیاسی نباید ناراحت شوند !  

   نگرانم !                برای تو برای توئی که روزهایت را با غم سر می کنی. برای احساست که جریحه دار می شود . برای دغدغه هایت که رنگ می بازند. برای پرسش های بی پاسخت                         که مبادا تمام شوند !          برای حضورت که دیده نمی شود .   دلواپس آنم که تاب نیاوری ،                                     نادیده گرفتنت را  نه صبری بماند ،                            نه هراسی  طغیان کنی ! و سرکشی ات  به نیستی انجامد .   به من بگو !                   هنوز ایستاده ای ؟                                              هنوز هم استوار ؟       نگرانت هستم !                      نگران تویی که هیچ کس نگرانت نیست.      

              خسته ايم از سانسورها!   حتي دست ازسر فيلم هاي ازهفت خان رد شده  هم بر نمي دارند!!فيلمي كه انگار نه انگار خداي نا كرده مجوز دارد،بارها و بارها پخش شده در سينما و شبكه هاي مختلف سيما! اين مملكت ما هر ارگانش فيلتر مخصوص خودش را دارد! از فروشگاه و دانشگاه و نمايشگاه ش گرفته تا صداوسيماي ملي وحتي استاني اش! آخه اين "اخراجي ها" بعد از هزار بار پخش! ديگر سانسور دارد ،كه اين سيماي استاني ه  نور از خودش هنر نشان ميدهد ،تازه فك ميكنند با يه پيام بازرگاني ميان برنامه در همان حين!كار حلله!هيشكي ام نفهميد.. به هنرشان هم حتما ميبالند!!!  پس درآمد: فقط یکی:این پست در پی پخش هزار و یکم "اخراجی ها" از سیمای "میگن نور" 

هفته پیش میزبان یک خانم کاتولیک هلندی بودیم. دکترای اسلام شناسی داشت با گرایش تشیع! البته اینطور که خودش میگفت حتی یک استاد شیعه هم نداشته! برای تکمیل پایان نامه اش با موضوع "بررسی مشکلات زنان مسلمان در کشورهای غیر اسلامی" به ایران سفر کرده بود.بر خلاف آنچه شاید در مورد غربی ها گمان کنیم که خیلی سردتر از شرقی ها هستند، بسیار بسیار گرم برخورد میکرد به عکس دوستانی که از کشورهای اندونزی و هند و پاکستان و.. زیاد اینجا میبینم. لااقل در ظاهر، باطن را  البته خدا عالم است. اسلام را در دانشگاه هلند خوانده بود ولی وقتی در مورد مسیحیت از او میپرسیدیم میگفت: "من یک مسیحی ساده هستم"! در خیلی از موارد صراحتا بیان میکرد که من فلان نظر را دارم یا فلان مدل زندگی را انتخاب کرده ام ولی این نظر مسیحیت نیست، مسیحیت این کار را تایید نمیکند. خیلی راحت .از گفته هایش مشخص بود که دین برای آنها یک امر حاشیه ایست که میشود مثل تاریخ و فلسفه و صدها علم دیگر مورد مطالعه قرار گیرد، نه یک برنامه برای زندگی.در مورد پدران روحانی از او پرسیدم و خواستم که آنها را با روحانیون ما مقایسه کند میگفت کار آنها فقط بیان یک سری توصیه های اخلاقی و قرائت کتاب مقدس است. در مورد علمای شیعه مساله اجتهاد و استنباط احکام از متن قرآن و مطابقت قوانین کشور با این احکام برایش بسیار جالب توجه بود.این وسط کم نبود سوتی هایی که دوستان بی سیاست ما میدادند و او هم که اتفاقا سوتی ندادن را خوب بلد بود! روی هوا میگرفت.داشتن سیاست هم گاهی اوقات بد نیست!پ.ن:بعد دو هفته دوری از نت و وبلاگ، خواندن نظرات دوستان خیلی چسبید. ایشاللا سر فرصت از خجالت همشون در میام.

دلت گرفته باشه و بخوای  کسی رو ناراحت نکنی و جلوی چشم کسی ظاهر نشی. خسته و کوفته و بی حال و حیرون و ... باشی و نخوای دیگران با دیدن این حالت ناراحت بشن و جلوی چشم کسی ظاهر نشی. حرفای آزار دهنده شنیده باشی و تو فک باشی  و خود خوری  و نخوای کسی رو ناراحت کنی و جلوی چشم کسی ظاهر نشی.هدفت این باشه که با همه راه بیای و انعطاف پذیر باشی و بفهمی که اهل تحمیل کردن نظری در حالیکه متنفری از این کار و برای اینکه کسی رو ناراحت نکنی جلوی چشم کسی ظاهر نشی. یه عالمه سیاهی و سرگیجه تو سر  چشات باشه و برای اینکه کسی رو ناراحت نکنی جلوی چشم کسی ظاهر نشی. اینا و یه عالمه ی دیگه که هست یه عالمه دلت پر میشه و میگیره. می دونی اخه دفعه اولت نیست و بعضی حرفای تکراری که شنیدی بازم تحقق پیدا نکرده. با یه عالمه دل پره دیگه که اگه بعضی چیزا پیش نمیومد همینقدرشم نمی گفتی.... اه. تلفنمونم قطع شده و مثل دیوونه ها دو ساعته تو کافی نتم بعد از 24 ساعت نخوابیدن. هیچ کار مفیدی ازم بر نمیاد... رفتم وبلاگ علیرضا بهرامی و چند تا از شعراشو چند باره و چند باره خوندم... مامانم گیر میده همش که معلوم هست کجام؟ کاری که مصطفی بهم سپرد رو هم درست انجام ندادم...در هم تر و پرت و پلا تر از این حرفا حتی؛ به هستی نا بودم ادامه میدم... ما تمام عمر پای زندگیمان سوختیم له شدن هم سرنوشت تلخ ته سیگارهاست... به خاطر این چس ناله ها معذرت می خوام. نمی خواستم بذارم ولی... 

( تو عقد عروس و داماد دارن کیک رو می برن .) آریسا : عمه ؟ من : جان عمه ؟ آریسا : کا کا کا کا ... شکی تولد من بود !!!!

  - جمعه نه! بذار سه شنبه که نیم بهاست! - بابا بیا بریم دیگه... واسه هزار تومن!!! کشتی ما رو به خدا... - اون هزار تومن میشه یه پنیر کوچولو با نون! شایدم بشه باهاش یه دفترچه یادداشت زشت خرید! حالا که فکرش رو میکنم ارزش نداره این هزار تومن تو این دوره زمونه!!! میگم بریم!! تو اول برو بلیط بخر منم میام... تا آماده بشم طول میکشه.... - زود باش پس... تو سینما میبینمت!   هفته پیش در ایراندخت نقدش را دیدم.اما نخواندم.گفتم باشد هر وقت دیدمش بخوانمش.تا دیشب.که دیدمش.جالب بود.طوری که هنوز هم دارم به شخصیت هایش فکر میکنم.به آدمهایش.کم پیش می آید برای من این طور مسخ شوم! "به رنگ ارغوان " قشنگ بود... دیدنش می ارزید که جمعه باشد نه سه شنبه!!!!  در این شش سال که فیلم در کمد بسته خاک میخورده حتما قسمت های زیادی از فیلم را موریانه خورده.... کاش حاتمی کیا کنار فیلم اندکی نفتالین میگذاشت....  

تقدیم به بر و بچ محله شیخ مفید صفاسیتی هفت سالم بود که به صفاشهر آمدیم و الان علی هفت سالش است که بالاخره از آن محله اسباب کشی کردیم. نقل مکان از محله ای که ۲۳ سال از عمرم را در آن گذراندم سخت بود ولی این دنیای نامرد جایی برای دلبستن نمی گذارد. اسباب کشی هر چقدر سخت باشد یک حسن دارد و آن اینکه گمشده هایی پیدا می شود که دیگر از یافتن شان ناامید شده اید. و صد البته وسایلی که برای محفوظ ماندن!! مخفی کرده ای و بعد خودت هم یادت می رود کجا استتار شده اند!! اسباب کشی هر چقدر طاقت فرسا باشد یک حسن دارد که بهانه ای می شود برای دور ریختن خرت و پرت هایی که به عادت روزمره زندگی تبدیل شده اند. وقتی تمام اسباب بار زده می شود در کمال تحیر می بینی به اندازه تپه ای، لوازم و کاعذ و . . . دوریختنی دور خودت جمع کرده بودی!! هر چه فکر می کنم خاطره است که باید بگذارم و بگذرم. در آن محل بزرگ شدم. مدرسه رفتم. دانشگاه رفتم. ازدواج کردم. بچه دار شدم و حالا بچه ها باید در محلی جدید مسیر قدیم را دوباره تجربه کنند. . . چند وقتی که نبودم دچار گرفتاری های تغییر بودم. حاشیه برابر اصل:----------------------------------------------------------------------------------------- پ.ن.م۱: می خواستم پیام های اخلاقی-عرفانی-فلسفی از عزیمت به محلی جدید بگیرم دیدم به قیافه من نمی خوره لذا در حد واگویه ای از سر دلتنگی باقی ماند!! پ.ن.م۲: دیروز بعد از مدت ها به محله وبلاگ نویسان آمدم دیدم وبلاگم "کن فیکن" شده! اول پیغام می داد روی وبلاگ شما نرم افزار جاسوسی نصب شده! و بعد هم یهووووووو قالب وبلاگ تغییر کرد و تمام جنبیات آن حذف شد. . . . خلاصه من تازه رسیدم، بی تقصیرم. پ.ن.م۳: به زودی در این مکان یک قالب قشنگ نصب می شود. همسایه ها یاری کنند تا من وبلاگ داری کنم!!! پ.ن.م.۴: عید همه تون مبارک

تیتر : این مال ِ شب ِ پیشه ... تا حالا تو عمرم یه جا بیست تا دیوونه رو با هم ندیده بودم . با پیتزا و سالاد ماکارونی و موز و نسکافه و کلی چیزای دیگه !!! وچه خوبه این بیست تا دیوونه ، به سرسلامتیه یه دیوونۀ دوست داشتنی ، این همه چراغ رو روشن کرده بودن ... با خنده هاشون !!! پ ن : بس خندیدیم لای این آدما ، بعد اون چار  پَن ساعت همنشینی ، شکم ِ پدرسگ تا خود صب درد می کرد !!!   پ ن شب : دلم خواست این را هم خیلی همینطوری اینجا بنویسم ، به قول دوستی ؛ اینجاست دیگر ...آن سفر کرده که صد قافله دل همراه اوست    /     هر کجا هست خدایا به سلامت دارش ...

  ... خیلی از اتفاقات مهم زندگی میتونن با یک مسیج شروع بشن  و خیلی از اتفاقات مهم زندگی میتونن با یک مسیج تموم بشن .                                + زمانیکه ما میمیریم من تو نباید علامت سوالی در پایان وجود داشته باشد بلکه فقط یک نقطه . ما در کوتاهی زمان به اندازه کافی وقت داریم اگر آنرا به یکدیگر هدیه کنیم .  

باید از جایی شروع کنم که هم بدیع و موجز باشد و هم حق مطلب برآورده شود.می شود از وضعیت خیابان ها و مترو و مکان های عمومی شروع کرد یا بحث را سیاسی کرد و از دموکراسی و سکولاریسم و آزادی مدنی صحبت کرد!من اما ترجیح می دهم از زنان صحبت کنم؛ از گونه ای از انسان ها که نه فقط در ایران به طور اخص بلکه به شکلی عمومی در تمام دنیا از گونه ای دیگر از انسانها به نام مردها به طرق گوناگون هتک حرمت می شوند؛ چه با اجبار در شکل پوشش گرفته تا تجاوز و سنگ سار و قتل های ناموسی.بحث انقدر پیچیده و بغرنج و گسترده است که نمی شود با یک پست از شخصی غیر متخصص گوشه ای از آن را گرفت و پیش روفت و به جایی رسید!من ترجیح می دهم از یک موضوع بزرگ که در مقایسه با کل جریان جزئی به نظر می رسد شروع کنم؛ می خواهم از مردهای شهرمان صحبت کنم که خودم هم جزئی از آن ها هستم و بگویم چگونه دیدمان خودآگاه و شاید ناخودآگاه تحقیر آمیز است نسبت به زنان شهرمان.دید اغلب مردان این شهر به زنان ... نمی گویم دیگر هیچ نمی گویم! همه ما همه چیز را می دانیم. منصرف شدم!کاش می شد از مرد بودنم انصراف بدهم؛ زن باشم و درد مشترک را درک کنم!

امانت خدا بر زمین مانده بود. آدمیان می گذشتند بی هیچ باری بر شانه هایشان خدا پیامبری فرستاد تا به یادشان بیاورد، قول نخستین بیعت اولین را. پیامبر گفت: ای آدمیان، ای آدمیان، این امانت از آن شماست. بر دوشش کشید. این همان است که زمین و آسمان را توان بر دوش کشیدنش نیست. پس به یاد آورید انسان را و دشواری اش را. اما کسی به یاد نیاورد. پیامبر گفت : عشق است، عشق است، عشق است که بر زمین مانده است. مجال اندک است و فرصت کوتاه. شتاب کنید و گرنه نوبت عاشقی می گذرد. اما کسی به عشق نیندیشید. پیامبر گفت: آنچه نامش زندگی است، نه خیال است و نه بازی. امتحان است. و تنها پاسخ به آزمون زندگی، زیستن است، زیستن. اما کسی آزمون زندگی را پاسخ نگفت. و در این میان کودکی که تازه پا به جهان گذاشته بود ، با لبخندی پیامبر را پاسخ گفت. زیرا پیمانش را با خدا به یاد می آورد . آنگاه خدا گفت: به پاس لبخند کودکی ، جهان را ادامه می دهیم. عرفان نظر آهاری میلاد پیامبر اکرم مبارک

یکی از کارهای رضا شاه خلع لباس روحانیون بود . البته برای مراجع و علمای بزرگ استثنا قائل بود . به نظر من این عمل رضا شاه ، خواه ناخواه یک حرکت اصیل اسلامی بود .  لباسی می تواند اسلامی باشد که ساده و مردمی باشد . آن لباسی که جنبه ی خودنمائی داشته باشد از نظر اسلام محکوم است .حضرت علی می فرماید : آن طرز لباس بهتر است که ترا با مردم بیامیزد . لباسی بپوش که نه موجب شهرت تو گردد و نه تو را مایه ننگ و عار سازد . » لباس پیامبرشبیه همان لباس مردم زمان خودش بود ولی آیا روحانیون امروز به سیره پیامبر عمل می کنند ! به حضرت صادق گفتند چرا شما لباس فاخر می پوشی در صورتی که حضرت علی لباس بسیار ساده تری داشتند ؟ ایشان می گویند که زمان تغییر کرده و نمی خواهد که به ساده زیستی تظاهر کند . » لباس امروز روحانیت که شامل عبا و قبا و عمامه مبباشد از نظر صنفی و شغلی قابل احترام است و هر شغلی می تواند در محیط کاری خودش هر نوع لباسی را که مورد اتفاق خودشان هست بپوشند . مثلا پزشکان و نظامیان و ورزشکاران در محیط کاری خود  لباس خاص خودشان را می پوشند که نه تنها ایرادی ندارد بلکه لازم است . به همین ترتیب لباس خاص برای روحانیون در مدارس و حوزه های علمیه مشکلی ندارد ولی وجود این شکل وشمایل در جامعه قابل قبول نیست . روحانیون باید بدانند که نهی ازمنکر وامربه معروف بدون لباس مخصوص هم قابل اجرا است چنانچه که یک پزشک در خیابان و بیابان بدون لباسش نیز توانائی انجام کار را دارد . ابزار اصلی روحانیت برای تبلیغ دین باید علم ومنطق باشد و از لباس مخصوص استفاده کردن روحانیون در جامعه نه تنها به ساده زیستی ومردمی بودن آنها کمک نمی کند که این خود یک نوع خودنمائی و فخر فروشی و خودرا تافته جدابافته کردن از مردم است .

گفت احوالت چه طور است ؟ گفتمش عالیست ... مثل حال گل !!! مثل حال گل در چنگ چنگیز مغول ...

مترسک یک بار به مترسکی گفتم ” لابد از ایستادن در این دشت خلوت خسته شده ای.” گفت “لذت ترساندن عمیق و پایدار است، من از آن خسته نمی‌‌شوم.” دمی اندیشیدم و گفتم “درست است؛ چون که من هم مزه این لذت را چشیده ام.” گفت: ” فقط کسانی‌ که تن‌‌شان از کاه پر شده باشد این لذت را می‌‌شناسند.” آنگاه من از پیش او رفتم، و ندانستم که منظورش ستایش از من بود یا خوار کردن من. یک سال گذشت و در این مدت مترسک فیلسوف شد. هنگامی که باز از کنار او می‌‌گذشتم دیدم دو کلاغ دارند زیر کلاهش لانه می‌‌سازد.

لطفا انقدر ظاهر بین نباشید ! با شما هستم دکتر محترم .الان که در کلاس ریاضی۲ می نشینم می فهمم که از دکترایتان فقط انتگرال درس دادن و نمودار قطبی رسم کردن بلدید .اگه فقط ۲ واحد اخلاق رو پاس کرده بودید به تیپ و ظاهر آدم نمره نمی دادید .  این که من به احمدی نژاد رأی دادم به شما هیچ ربطی نداره .اصن مگه هر کی به میر حسین رأی میده نا مسلمونه؟! اصن مگه اینا به درس شما ربطی داره؟ من دوست دارم این تیپی باشم . همین شماهایید که چفیه رو بد نام کردین . حتمن باید سر کلاس چفیه بندازم تا نمره بگیرم  ؟؟  ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ پ.ن : از دوستان عزیز خواهشمندم فقط یک نظر ( تا ۲ تا جا داره ) بذارید! الا بعضیا و بعضیا!

  اول پی نوشت رو مینویسم که میشه قبل نوشت: دوستان میشه به من توضیح بدید شیرینی واسه چی میخواهید؟! خدا بگم چیکارت نکنه لیلا که این ملت رو به جون من انداختی....!!!!   و اما مطلب... ۱.دیشب عجیب به یاد دوران نوجوانی افتاده بودم... دوره راهنمایی ام... چه روزگاری بود... چه غصه ها و شادی هایی داشتم... الان خنده ام میگیرد به همه شان!!! شاید ۱۰ سال دیگر هم به دغدغه های امروزم بخندم... و این نامردی است... پس احساس ما افکار ما و اهداف ما هر لحظه بی ارزشتر میشود نسبت به لحظه بعدی...؟؟؟ چقدر بد... یعنی الان هرچه میخواهم بیخود است؟! هر حسی که دارم بیهوده است؟! پس خواستنی ها و احساساتم را دور بریزم بهتر است!!! ۲. یادمه بچه که بودم کفشدوزک خیلی دوست داشتم... یکی از بازی هایم این بود که توی باغ کفشدوزک بگیرم و بعدش با بی رحمی تمام بالش رو از زیر لباس خال خالیش درآورم و بکنم که هیچوقت پرواز نکنه و از پیشم برود... خیلی جلاد بودم... دلم برای همه کفشدوزکایی که بی بال کردم میسوزد... نمیدانم من رو می بخشند یا نه؟ ۳.من مانده ام که اگر یک نفر را در بحث فلسفی پیچاندیم و خواستیم فکر کند پیروز میدان است چرا ول کن نمیشود از راه عرفان و طریقت وارد میشود؟ آیا این معنای واقعی سماجت نیست؟! دوستان در این پست با پی نوشتی که اول نوشتم و قبل نوشت به حساب می آید چهار تا سوال مطرح کردم که امیدوارم به همه آنها پاسخ دهید...   اینم پی نوشت اصلی: حسابی حس معلمیم گل کرده!!! دلم واسه سوال طرح کردن یه ذره شده....  

شرح عکس: بیلبورد تبلیغاتی فوق اخیرا در ابتدای بلوار امین نصب شده است (مقابل راهنمایی سابق). تقارن نصب این بیلبورد با هفته وحدت برایم جالب بود. اما از آن جالب تر نام فردی ست که مدیریت این مجموعه را به عهده دارد! بر روی عکس کلیک کنید تا تصویر بزرگتر و واضح تر را ببینید!پی نوشت:- زحمت تهیه این عکس را همسرم کشیده است. (اینم در راستای حمایت از حقوق مولفین و صاحبان آثار!)- اعتراف می کنم دستگیری ریگی خیلی بیشتر از چیزی که فکر می کردم خوشحالم کرد. بعد از دستگیری ریگی سری به سایتهای خبری مختلف از جمله بالاترین زدم. اصولا هنگام بروز اتفاقات مختلف در کشور، واکنش مخالفین (و به نسبت کمتری منتقدین) نظام در سایت بالاترین انعکاس بارزی دارد. وقتی واکنش ها به این موضوع را دیدم نمی دانستم به حال برخی از این افراد بخندم یا بگریم! واقعا حماقت حد و مرز ندارد! فقط می توانم بگویم حماقت این افراد بزرگترین دشمن کشور است!

به طورکلی دوران نخست وزیری موسوی را از نگاه اقتصادی به دو دوره تقسیم بندی میکنند . 1- به دوره رونق اقتصادی که از سال 61 تا 64 می باشد .و2 دوره ی رکود اقتصادی از سال 65 تا 67 در این جا آماری نشان داده می شود که البته اهل فن باید آن را تحلیل کنند و عملکرد آن را ارزیابی کنند .    نرخ تورم ( گرانی ) سال 59 : 23 درصد سال 60 : 22 درصد سال 61 : 19 درصد سال 62 : 14 درصد سال 63 : 10 درصدسال 64 : 6 درصد سال 65 : 23 درصد سال 66 : 27 درصد سال 67 : 29 درصد ضریب جینی ( هرچه به صفرنزدیکتر باشد بهتر است وهر چه به عدد یک نزدیکتر فاصله طبقاتی رانشان میدهد ) سال 59 : 39 /0 سال 60 :46 سال 61: 45 سال 62 : 45 سال 63 : 43 سال 64 : 39 سال 65 : 39 سال 66 : 40 سال 67 : 40 --------------------------------------------------------------------- چند نکته 1- اقتصاد دولت  های ایران از سال 1350 به شدت به اقتصاد نفتی دچار می شود ودولت های ایران بدون درآمد نفت مشکلات سختی پیدا می کنند 2- در سال 1358 قانونی به تصوبی رسید که دولت باید حدامکان از درآمدهای نفتی صرف نظر کند ولی این قانون به دلایلی بعد از دو سال نادیده گرفته شد . 3- جالب است بدانید که دردوران هشت ساله جنگ به طور میانگین فقط 12 درصد در آمدهای دولت به جنگ اختصاص می یافت به طوری که در قبل از انقلاب دو برابر از این اختصاص می یافت اگر چه امروز هم در شرایط جنگ نظامی نیستیم ولی از سال 82 بودجه نظامی ایران به دوران جنگ برگشته است . 4- علت رکود اقتصادی در سال های 65 تا 67 پائین آمدن قیمت نفت بود . 5- درپایان جنک بدهکاری دولت موسوی صفر بوده است و دولت هیچ وامی از بانک های خارجی دریافت نکرد . در صورتی که دولت کشور عراق بدهی های زیادی به بار آورده بود . 6-منبع مطالب از کتاب « اقتصاد ایران در دوران جنگ تحمیلی » که در سال گذشته که توسط مرکز اسناد دفاع مقدس چاب شده است .    

  نقل است که حلاج در شبانه روزی در زندان هزار رکعت نماز کردی . گفتند : چون گویی که من حقم این نماز که را میکنی؟ گفت:"ما دانیم قدر ما..." اولی: خوب / دلیلش... دومی:همه دلیلش همین یک جمله است:"ما دانیم قدر ما" ما به عنوان "حق" دانیم قدر خویش. اولی: اینها رو اولش فهمیدم... دلیل نقل این حکایت رو پرسیدم. دومی:حتما با مباحث فلسفی زیبایی شناسی "دریافت و تاویل مخاطب" آشنا هستید؟ اولی:این شد دلیل؟! دومی:زیبایی شناسی دریافت بعد از نقل حکم به مرگ مولف میدهد. و دلالت های پیام و تاویل مخاطب را جایگزین آن میکند. برای احترام به مخاطب... اولی:این برمیگرده به کشاکشهای عقلانی در دریافت اهدافی که مخاطب هنوز با آنها درگیری دارد و نیاز به توضیح بیشتر در مبحث ادله را میطلبد. دومی:همه ی اینها حاصل فضای سایبر است که ممکن است آدمها را دچار شناختی بر اساس علقه های مشترک کند. شناختی عاری از هر گونه غاییت و هدف. نوعی بیهودگی پست مدرن. اولی:این بیهودگی پست مدرن بر حسب تفکیک و توضیح قضایا و اهداف تعدیل خواهد شد. و به نظر من نیازی به مقایسه آن با فضای سایبری نمی باشد. دومی:تعبیر بسیار زیبایی است و به نظر من نشان از تعلق خاطر شما به فضای سایبر را دارد. اولی:با توجه به نظریه هرمنوتیک مدرن فضای سایبر متاثر از التقاط تفکرات نیچه /کانت و هایدگر میباشد و فضای ذهنی مخاطب با این محیط بسیار همگن به نظر میرسد. دومی:البته میدانید که هرمنوتیک مدرن وامدار اندیشه های هانس گئورگ گادآمر است. و در فضای سایبر اندیشه های بودریار بسیار مطرح است. اولی:فلسفه پروسه ای است که در طول سالها قرنها و هزاره های متمادی در ذهن پژوهشگر بشر بصورتی هارمونیک تکامل یافته و قطعا این فضای لایتناهی فلسفه از ذهن یک فرد به تنهایی تراوش نمی یابد و این خود وامدار گذشتگان است. دومی:این هم نظر جالبی است . اما اجازه دهید کتابی بسیار زیبا را به شما معرفی کنم:"حقیقت و زیبایی" هر چند نمی داغنم آن را خوانده اید یا نه؟ اولی:البته آقای احمدی تو این کتاب یک مقدار مسئله رو پیچیده کردن. دومی:و البته نه تا این اندازه. نظر من قدری با شما متفاوت است. این کتاب را بسیار دوست میدارم.می دانید آقای احمدی بر اساس کدام شمای فلسفی این کتاب را نگاشته است؟ اولی:اگر بخواهید با اندیشه های آقای احمدی بیشتر آشنا بشوید بهتره که کتاب " از نشانه های تصویری تا متن" ایشون رو که ترجمه ای هرمنوتیک است با دقت بیشتری مطالعه کنید تا درک بهتری از نوشته های کتاب مورد علاقه تون داشته باشید. دومی:اغلب آثار دکتر احمدی را بسیار خوانده ام اما کتاب مذکور با بحث از نشانه شناسی تصویری گام در حوضه های هرمنوتیک و شالوده شکنی میگذارد. اولی (دیگر خسته شده بود... یاد سقراط افتاد .... یاد کلاس فلسه.. یاد استادش دکتر عبادی...بیاد لقبی که سقراط به خودش داده بود ..."خرمگس") با این حال برای پایان بحث گفت: با بحث پیش آمده شباهت زیادی بین افکار شما با سقراط میبینم.احساس میکنم کمکم از فلسفه به سفسطه رسیده باشیم. دومی:برعکس من شباهتی با هیچکس در شما نمیبینم. معلوم هم شد زیاد اهل فلسفه نیستین. زود به جاده خاکی سفسطه زدید... من منبع و سند هر گفته ام را دارم. و اولی در دلش پوزخندی زد... با خودش گفت: خوشبحالت که منبع داری...!!!  گاهی وقتها لازم است به دیگران اجازه دهیم که پیروز میدان باشند. اما فقط گاهی وقتها.   پی نوشت: ۱. این ماجرا  دو سه روزی اسباب خنده ما را فراهم کرد... گفتم شاید برای شما هم جالب باشد و اگر ثبت شود برای خودم هم می ماند... در آینده این صفحه برایم نوستالوژی خواهد شد... اگر اینجا را پاک نکنم!!! ۲. دوستانی که درصد حساب میکنید و شیرینی از من میخواهید... چند پیشنهاد دارم برایتان:   - میتوانید خودتان برای خودتان شیرینی بخرید بجای من و نوش جان بنمایید.   -میتوانید  از شهر خون و قیام و هسته به پایتخت بیایید تا در خدمتتان باشیم و بهتان شیرینی بدهیم.. البته شرط عملی شدن این بند این است که همه باشند... با یک مینی بوس!!!!   - میتوانید صبر کنید تا مناسبتی بشود و کیک و ساندیسی بدهند و شما هم میل کنید..   -اصلن یادم نبود شیرینی واسه چی میخواید؟! من کی هستم...؟؟؟ اینجا کجاست؟؟!! ماااااماااان ن ن ن....  

  گاهی وقتها خودم خنده ام میگیرد... به این آمد و شد هایم... به غرور لعنتی ام... به اینکه وقتی فکری به ذهنم میرسد همان لحظه عملی اش میکنم... و پشیمان نمیشوم... اما اینبار نمیدانم پری بود که با من صحبت کرد یا من بودم که با پری صحبت میکردم یا اینکه من داشتم شام درست میکردم پری داشت با خودش حرف میزد و من چیزهایی شنیدم و.... نمیدانم... هر چه بود باعث شد که من با یک سنجاق قفلی برگردم... برای وصل کردن تکه پاره های دوستی هایم... برای دوستانی که در این مدت بینهایت دلتنگشان شدم... برای بازی هایم در کوچه پس کوچه های نت... برای لیلای نازنین با همه ی شادی هایش... برای سید علی مجد و عابر پیاده اش تا در اینجا و آنجا تاییدش کنم... برای عباس ملک محمدی که او بود که بهانه ای شد که من با این دوستان آشنا شوم اما خودش سال به سال آپ نمیکند... ( در پست آتی حتما ماجرا را برایتان مینویسم... ) برای هادی مجیدی که مگر میشود نوشته هایش را خواند و موقع کامنت گذاری رتبه بندی نداشت... برای جناب مجیدی که سال به سال تشریف نمی آورند و وقتی می آیند نخوانده نظر می دهند...  برای یک پروانه که از ورق زدن دفتر جوانی اش آدم خسته نمی شود... برای روزهای ارغوانی که رفت ولی با زیبایی ها برگشت... برای جناب مجدالدین که تا دید من رفتم زود مرا از میان پیوندهای وبلاگش که خیلی پیشرفته بود پاک کرد... !!! برای جناب آرشید  و نمکزارش... برای قنبیت که تازه بود که باهم آشنا شده بودیم و هیچکس هم اسمش را نمیداند ...!!! برای گلصنم که نمی دانم چرا از من ناراحت شد... برای رامین مرادی که میخورد که همشهری باشیم... برای سینی زهرا خانم که دیر به دیر چایی میاورد باهاش اما چاییاش معرکه بود... برای بغض کال که چشمهایش را همیشه نمی بست... برای کازم که من آخرش نفهمیدم کی می آید و کی میرود... برای تمام دوستان مجازی ام دلتنگ بودم... برای همه... من برگشتم...