هر زمانی که در ایران حرکتی به وجود می آید، کشورهای سرمایه داری بزرگ علی الخصوص امریکا به حمایت و پشتیبانی از آن می پردازند. به طور مثال در اتفاقات اخیر دیدیم که حتی کاخ سفید هم برای مردم ایران پیام فرستاد. قطعا میدانیم که امریکا دلش به حال مردم ایران نمیسوزد.
از آن طرف در داخل کشور چنین حرکتهایی را وابسته به اجنبی و غیره و ذالک میشمارند و به این دلیل مردم از آن روی گردان میشوند.
این اتفاقی است که همیشه در بعد از انقلاب، خصوصا سالهای دهه هفتاد به بعد، رخ داده است و همیشه نیز به همین دلیل و چیزهایی شبیه به این، موجب دلسردی مردم از آن شده است.

بسیار ساده لوحانه خواهد بود که تصور کنیم امریکا با حمایت از چنین جریانی قصد براندازی حکومت را دارد و همیشه هم شکست می خورد و نمی داند که هرچیز که امریکا پشت آن باشد، در ایران “نجس و متعلق به اجنبی” است!

به نظر می رسد سیستم فعلی نه تنها منافع امریکا را به خطر نیانداخته است، بلکه منافع امریکا را ناخواسته تامین میکند. مثلا در جریان بگومگوهای سیاسی و تحریم ایران،  ما مجبور میشویم کالای دست چندم امریکایی را بخریم و نه تنها امریکا بلکه منافعی برای دیگر کشورها نیز تامین کنیم.

از طرفی در طول سی سال گذشته، ایران خواسته یا ناخواسته به سمت حکومت سرمایه داری و چیزی شبیه به سیستم امریکا پیش رفته است. برای اثبات این مدعا، نگاه کنید به وضعیت مسکن، آموزش و پرورش، بهداشت، بانک ها، بیمه ها و … همگی با منطق سرمایه داری امریکا پایه ریزی شده است، مثلا در مساله بهداشت، هر کس پول بیشتری دارد، به بیمارستان خصوصی میرود و پول بیشتری میدهد و دکتر بهتری دارد، و هرکس که نمیتواند، باید در صفهای عریض و طویل بیمارستان های دولتی برود که معمولا سرویس پایین تری ارائه میدهند. هرکس که پول دارد بچه اش را در مدرسه غیرانتفائی میگذارد و معلم خصوصی میگیرد و هرکس ندارد، در مدرسه های دولتی میرود. وضعیت کنکور نیز تابع همین قضیه است و هرکس پول بیشتری دارد، کلاس کنکور فلان و بهمان میرود و روشهای مسخره تست زنی را یاد میگیرد و کسی که پول ندارد، احتمالا باید برود دانشگاه آزاد! بانک ها و بیمه ها را خودتان بگویید.

پس لزومی ندارد که امریکا در پی نابودی چنین سیستمی باشد و تصور کند که ایران امروز میتواند الگویی برای دیگر کشورها باشد، چرا که به نظر میرسد ایران امروز خود الگویی از امریکاست.

از طرفی اگر رفتار امریکا را در گذشته ببینیم، زمانی که مصدق صنعت نفت را ملی میکند، نه تنها کاری به مصدق ندارد، بلکه حتی در دادگاه لاهه با اعلام عدم صلاحیت خود، در اصل به نفع ایران رأی میدهد تا بتواند دست انگلیس را از نفت ایران که سهم عمده ای داشت، کوتاه کند. سپس بعد از ملی شدن صنعت نفت که مصدق میرود تا به آبادانی ایران بپردازد، کمر می بندد تا دولت قانونی او را به زمین زند و به خوبی هم موفق میشود و با قرارداد کنسرسیم نفت، سهم انگلیس، رقیب تجاری خود را به شدت کاهش میدهد.

به نظر میرسد در جریانات اخیر نیز، امریکا نه تنها خواستار سرنگونی حکومت نیست، بلکه با طرفداری از مخالفان، زمینه را برای سرکوبی مخالفان حکومت هموار میکند.