بایگانی برای دسته بندی' ساير نوشته ها' .

وبلاگ بچه ها به ترتیب آپ شدن


خاطرات و خطرات -> دوم: سربازی [نظرات]


برگشتن از همه‌‌ی كارها سخت‌تر بود. مثل الان كه حمام رفتن از همه‌ی كارها سخت‌تر است. انگار نوعی تقدس هست در این گرد و غبار که تنهایی و غربت را مثل شعری تکراری، هر روز با خود خوانده و تکرار کرده است و از اصلش بیزار است. یا مثل فشردن دست دوستان که سخت است به نوبه‌ی خودش، بس که زبر شده‌اند این دست‌ها. و کلی کار سخت دیگر. امروز به او گفتم اگر نخندی، دلم برای آن‌جا کمی تنگ شده است. اما در آن لحظه هم، داشتم به سختی از همه‌چیز فرار می‌کردم و درگیر احساسات متناقضی شده بودم که  به خاطر دو ماه دور بودن بود از همه‌چیز. و مثل عادت نداشتن به موبایل بود این فکر. بچه‌ها روز آخری همدیگر را بغل می‌کردند و گریه می‌کردند. اما من به سوی تنهایی خودم فرار می‌کردم. و حالا، احساس می‌کنم هنوز هم دارم سخت‌ترین کارهایی را انجام می‌دهم که هیچ‌وقت در خودم، توانایی انجام‌شان را نمی‌دیدم. غمگین نیستم. از برگشتن، خیلی خوشحال هستم و همین که پایم را از اتوبوس پایین گذاشتم، انگار همه‌چیز را سال‌ها بود که فراموش کرده بودم و فقط، سال به سال و گاه‌گاهی، در رویایی، رنگی از آن‌روزها هنوز باقی بود. کهنه شده بود همه‌چیز و در خودم چیزی احساس می‌کردم که اصلا شکل درد دل‌های این شکلی، اگر بشود گفت، و یا چس‌ناله‌جات و حتی چیزهای مربوط به گذشته نبود. شاید روزی برسد که وقت خواندن این نوشته با خودم بخندم و بگویم شاید توقع طاق نصرت و گاو سربریده داشته حضرت آقا که این‌ها را آن‌روزها نوشته و یا شاید فکر کرده شاخ غول را شکسته. شاید هم همه‌چیز برعکس باشد و آدم همیشه، در گذشته اشتباه فکر نکند. هیچ قانونی هم وجود ندارد مبنی بر این‌که آدم در آینده در مورد احساسات گذشته‌اش، درست قضاوت کند. فعلا همین‌ها تا بعد.

یادداشت های دورشهر -> نشریه ادبی شکل [نظرات]


نشریه ادبی الکترونیکی شکل کاری از بچه های قم منتشر شد. برای دانلود نسخه ی پی دی اف اینجا کلیک کنید. محتوای مجله نقد ادبی و داستان ترجمه و تالیف است. یک پرونده ویژه ی ویلیام باروز که فکر کنم اولین باره تو ایران با  این حجم مطلب بهش پرداخته می شه. اگر برای تبلیغش بهمون کمک کنید ما رو سپاسگزار خودتون خواهید کرد.

گل صنم -> پرنده ی روياهاي صادقه ام [نظرات]


  پرنده لب تنگ ماهی نشسته بود     و به ماهی نگاه می کرد و می گفت:         سقف قفست شکسته!                             چرا پرواز نمی کنی؟؟؟   (منبع: اینترنت) پ.ن: امسال عجب ماه مبارک سوت و کوری دارد .

یک منتقد دلسوز -> قابل توجه آقاي كامران دانشجو !! [نظرات]


رهبر انقلاب در دیدار اساتید دانشگاه ها؛ روش صحیح مناقشه با علوم غربی بیان پاسخ های مستدل اسلامی استاين را ذكر كردم كه به آقايان يادآوري كرده باشم راه ترويج اسلام و اسلامي كردن دانشگاه ها اخراج يا بازنشستگي اجباري اساتيد نيست . اين ديدگاه حذفي جز ضرر براي دانشگاه ها و دانشجويان وكشور چيزي در بر ندارد.زيرا بسياري از اين اساتيد خوشبختانه يا بدبختانه بسيار از نظر سوادي بالا هستند حال واقعا اگر اساتيد ما هم آنقدر با سواد باشند ديگر نيازي به حذف نيست.زيرا كه انسان ها و دانشجويان منطق دارند و آنچه با منطق باشد مي پذيرند و از آن استفاده مي كنند.حذف كردن تنها سبب بدبيني و حساسيت مي گردد نه اسلام گرايي.+ سعي كردم كوتاه باشد.

اندیشه فرامرز -> درد [نظرات]


درد من تنهايي نيست ؛ بلكه مرگ ملتي است كه گدايي را قناعت ؛ بي عرضگي را صبر ؛ و با تبسمي بر لب اين حماقت را حكمت خداوند مي نامند.   گاندي

هستم اگر می روم، گر نروم نیستم -> چند روزیه تنها توی یه اتاق دارم زندگی می کنم. تو کل عمرم کمتر [نظرات]


چند روزیه تنها توی یه اتاق دارم زندگی می کنم. تو کل عمرم کمتر وقتی بوده که تنها بوده باشم. همیشه یا یه خواهر یا برادر یا مادر یا پدر یا یه دوست یا یه هم اتاقی کنارم بوده. شاید کسی باور نکنه که گاهی اوقات دلم برای تنهایی تنگ شده، و همین که به دامن تنهایی پناه بردم، قاعده ی ترک عادت که موجب مرض است، به سرعت من رو به جمع کشونده. اما این روزا توی یه اتاق نشستم، صبح تا غروب این کامپیوتر جلومه و یا دارم می خونم و یا تایپ می کنم. حتی حوصله ام نمی کشه این چند طبقه رو برم پایین، یه قدمی بزنم. تنها کسی هم که باهاش ارتباط دارم و گهگاهی می رم پیشش و مدتی به قاعده ی ترک عادت بر می گردم هوئنه. چند تا آهنگ تکراری مورد علاقه ام هم مونس و همدمم شدن. حتی حوصله ام نمی گیره ، ببینم آهنگای دیگه چی هستند! هیچ وقت سراغ اونا نمی رم، خیالم راحته که اینهایی که دارم گوش می دم رو دوست دارم. روزای خاصی هستند خلاصه. عصرها سر یه ساعت خاص، یک گنجشک از بیرون می یاد توی اتاق، یه کم دنبال غذا برای خودش می گرده و چند تا قدم که می زنه و چند تا نوک به زمین می زنه، پا می شه می ره. نمی دونم با اون یک اپسیلون چیزی که از روی زمین پیدا می کنه سیر می شه یا نه! ناگهانی اومدن مهمونم اولش من رو می ترسون و بعد خوشحال می کنه.  دو تا کبوتر هم همین نزدیکیای نشستند، این چند روزه، از جاشون جم نمی خورن. اگه روزی یکی دو بار پاشم برم توی بالکن، می بینم که باز هم قمبرک گرفتن، نشستن اونجا، و انگار عزا دار هستند. من اصلا عادت ندارم با گل و گیاه و حیوونا حرف بزنم. بعضی ها هستند که هنر خاصی در این کار دارند، اما من، نه. خلاصه این که امروز رفتم توی تراس و دیدم نه، جانم که شما باشید یکی از اونا باز هم از جاش تکون نخورده و هنوز اونجاست. یک کم دعواش کردم. گفتم پاشو تنبل، مثل جغد یه جا نشستی ذل زدی به یه نقطه، که چی؟ پا شو برو یه دوری بزن. حالا انگار نه انگار که حکایت اون کبوترا، حکایت این روزای منه. آخه اونا با من فرق دارن. اونا پرنده اند، راحت می تونن پرواز کنند برن بیرون. آماده شدن نمی خواد، لباس پوشیدن لازم ندارن. از این همه پله نباید برن پایین. نمی دونم خلاصه اونا کبوترن، تازه نباید بشینن بنویسن و نگران این باشن که باید فردا سه تا کار تحویل بدن و هنوز هیچ کدومشون رو انجام نداده باشن. بگذریم این حرفا مهم نیست ، مهم اینه که کبوتره انگار حرفامو شنید. یه دفعه دیدم پا شد و رفت . نمی دونم کجا رفت اما غروب که دوباره رفتم توی تراس ، دیدم دوباره اومده چپیده سر جای خودش، نه یه کم این ورتر، نه یه کم اون ور تر. اصلا نمی خواستم درمورد آقا کبوتره و خانوم بدتر از خودش صحبت کنم. می خواستم درمورد تنهایی بنویسم. سختی نویسندگی همینه دیگه ، فکر آدم می پره این ور و اون ور. آخ که چقدر دلم می خواست یه نویسنده ی توانمند بودم. حیف. جانم براتون بگه که؛با همه ی اینها ، تنهایی اگر چه برای خودش عالمی داره اما ترس آوره. گاهی به پیشرفت آدم کمک می کنه اما اگر زیاد بشه ، آدم رو به رکود می کشونه. اگر چه ما تنها به دنیا اومدیم و دوباره تنها در قبر می گذارندمون، اما (حقیقتا نمی دونم اما چی)... . راستش از تنهایی می ترسم. نه این که الان که تنها هستم بترسم ها، نه، نمی دونم براتون پیش اومده یا نه، که توی جمع باشید و اتفاقا جمع رو دوست بدارید و اتفاقا جمع هم شما رو دوست بدارند ، اما باز هم در میانشان احساس تنهایی کنید. نمی دونم نهایتا چی می خوام بگم. نمی دونم تنهایی خوبه یا نه. فقط می دونم هر دوش لازمه. هم تنها بودن و هم با جمع بودن.

هستم اگر می روم، گر نروم نیستم -> از طبقه ی سوم، از بالاتر از کهکشانا [نظرات]


خواستم ببینم جای من توی دنیا چقدره. تو کل این دنیا من چقدر هستم. اندازه ام چیه؟ دیدم نمی تونم. پای پنجره ایستاده بودم. طبقه ی سوم. خجسته توی حیاط بود. گفتم اگر منو رو به اندازه ی خجسته حساب کنیم که تقریبا همون قد و اندازه هستم، و اگر از طبقه ی سوم اینقدر کوچیک باشم، از بالا اونجا که زمین دیده می شه، هیچی نیستم، و اگر بالاتر، اونجا که ستاره ها و سیاره ها دیده می شن رو حساب کنیم ، دیگه اصلا می گن اون رو که ولش کن، اصلا وجود نداره، تازه شاید اصلا این رو هم نگن دیگه. خیلی وقت باشه عدم حساب شده باشم. و بالاتر از اون یعنی جاهایی که کهکشان ها و ... دیده می شن رو دیگه بی خیال!

کلاسور -> ندا... [نظرات]


تنها کودکانِ سينه‌خوارِ ستاره و آهو می‌فهمند چرا شب همه شب پريونِ هفت پرده‌ی لافتا می‌آيند به حيرتِ آدمی از سهمِ علاقه اشاره می‌کنند و باز به بالایِ بهشتِ بوسه‌ها باز می‌گردند. خودم به تو خواهم گفت از ديگران مپرس. من در قُمارِ همين علاقه‌های آسانِ آدمی گريه‌ها از دامنِ دريا برده و خواب‌ها به قيمت همين بيداریِ بی‌خيال باخته‌ام. گوش کن من خودم شنيدم پرنده‌ای که تازه از بالای بهشتِ بی‌مگو آمده بود داشت با باد از سکوتِ ستاره و آهو سخن می‌گفت. هی شيرخواره‌ی خسته اولادِ هفت پرده‌ی لافتا تو بايد سنگ‌ها کشيده باشی تا سَبُک از ترسِ اين گردنه بگذری. صالحی پی نوشت: به توصیه ی دوستم زینا از کودک بی گناهی می گویم که دنیا را بی رویا ترک کرد و آه و حسرت بر دل همه ی ما گذاشت. به همان بلای سیاه کودک آزاری گرفتار شد و تاب نیاورد. به راستی که هیچ نتوان گفت... برای خواندن کامل ماجرا  اینجا  بهتر است.

سنجاق قفلی -> لالایی مرگ [نظرات]


قبل نوشت: دستانم می لرزید. ولی آنقدر دلم بدرد آمده بود که باید می نوشتم.... حالا دیگر صدای ناله‌های ضعیف و معصومانه دخترک، زخم‌ها، سوختگی‌ها و کبودی‌های روی پیکر ضعیف و لاغرش همه و همه از پایان زندگی پر درد و رنجش حکایت دارد. او پس از مرگ ناباورانه پدر و رفتن مادر تنهای تنها مانده بود و هیچ پناهی نداشت. نه دست مهربان و نوازشگر پدر و نه آغوش گرم و پر مهر مادر. دخترک لالایی می‌خواست، لالایی مادر برای آن که در نبود پدر آرام گیرد. اما افسوس که در غروب مه گرفته زندگی کوتاهش هیچکس گریه اش را نشنید. نه دست مهربانی و نه آغوش گرمی که غم کودکانه بی پدری و دوری مادر را بگیرد. همه لحظه، لحظه‌های زندگی‌ تلخش با کتک و سوختن، ضرب و شتم همراه بود و بس. هر گاه دلش برای پدر تنگ شد و او را صدا زد کتک خورد. هر گاه مادر را صدا زد تا از درد زخم‌های دل کوچک و پیکر زخم خورده‌اش بگوید بدنش را سوزاندند. ندا کوچولوی سه ساله، همه اینها را تاب آورد و دم نزد. اما راستی مگر قلب کوچکش تحمل چقدر زخم ناجوانمردی و ضرب و شتم و... را داشت و آخرین بار که اشک‌های چشمان خون آلودش از این همه خشونت و بی رحمی روی گونه‌های کبودش جاری شد، ضربه‌ای مهلک بر سر و صورت کوچولویش وارد آمد و سرانجام جانش را گرفت. " به نقل از خبرآنلاین"  کودک آزاری چیست؟ کودک‌آزاری ازجمله معدود پدیده‌های انسانی در سطح جهانی است که حتی با  تلاش‌های گوناگون بین‌المللی در جهت حمایت از حقوق کودکان، همچنان شاهد برخوردهایی نامعقول و غیرمنطقی با کودکان هستیم. در تعریف این واژه باید گفت : "کودک آزاری" عبارت است از هر گونه فعل یا ترک فعلی که باعث آزار روحی و جسمی و ایجاد آثار ماندگار در وجود یک طفل شود، برخی از این آثار می‌تواند مخفی باشد. ممانعت از حاضر شدن در کلاس درس، محروم کردن او از غذا، حبس در حمام یا زیر زمین اشکال مخفی کودک آزاری است. تنبیه بدنی و تجاوز جنسی به کودک هم از انواع کودک آزاری فیزیکی است که علائم آن قادر به ردیابی است. البته آنچه که بیشتر این پدیده را مورد بحث قرار می دهد این است که در خانواده ها و در بین والدین نا آگاه و با فقر فرهنگی بیشتر شاهد کودک آزاری هستیم. اینها را به این خاطر نوشتم که دلم لرزید از معصومیت و بی گناهی کودکی سه ساله که بازی زمانه او را به دامان مرگ کشاند. چه گناهی داشت مادر ۱۹ساله اش که در ۱۶سالگی بیوه شده بود؟ این چه تقدیری بود که برای این طفل بیگناه نوشته شده بود؟ چرا یک زن باید اینقدر سنگدل باشد؟ فقر؟ فقر مالی یا فرهنگی؟ مرگ؟ بی عاطفه بودن؟ عدم حس نوع دوستی؟ دروغ؟ زورگویی؟ ریا؟ ترس؟ آخر کدام عامل؟ کدام عامل باعث شد ندای سه ساله را با قاشق داغ شکنجه دهند ؟ آنهم به دلیل مشکلاتی که داشت... دوری از مادر... نبود پدری که هرگز ندیدش... بدخلقی ها و کج خلقی های خانواده ی عمویش... کتک ها و آزارهایی که از پسرعموی کوچکش میدید... اینها همه باعث شب اداراری اش بوده اند و همسر عمویش به دلیل این مشکل طفلک معصوم را با قاشق داغ شکنجه می کرده... با آن دنیای کوچکش چقدر تنها بود. مثل خدا که تنهاست. و چقدر ناتوان بود. اما خدا توانا بود و او را برای خودش میخواست.   *لینک این خبر را می توانید در اینجا ببینید.   پی نوشت:  ۱.و بازهم تاکید می کنم که ریشه تمام این ناهنجاری ها ابتدا در فقر فرهنگی است. فرهنگی که در جامعه ما دیگر به تاراج رفته به حساب می آید... ۲.خدایا...! چرا منجی ات نمی آید؟  

اینجا -> همکارم گفت من غمخوار تواَم ... پ ن : به همین سادگی ، به [نظرات]


همکارم گفت من غمخوار تواَم ... پ ن : به همین سادگی ، به همین تلخی !!!

روزهای ارغوانی -> درد [نظرات]


  شاید همیشه یه چیزایی باشه که آدمو آزار بده. یه چیزایی باشه که غم باشه. ولی یه چیزای مهم تری هست که درده.  هر روز که می گذره  از خودت می پرسی چیزی بدتر از این هست که آدم ندونه؟ با خودت میگی شاید یه روز بیشتر زنده نباشی، کی می دونه؟ هیچی دردتر از این هست که جاهل بمیری؟ بمیری و ندونی که معنای خیلی از حرفا چیه. معنای غیرالمغضوب علیهم ، معنای ولاالضالین ، معنای عبادالصالحین و .... دردتر از اون اینه که دور و برت پر از آدم هایی باشه که انقدر به درستی فکرشونو راهشون مطمئن هستن که سرش بحث و دعوا می کنن. اما تو، درستی توی اون راه نمی بینی. چون پر از اشتباهه. درد همینه. مشکل همین جاست. وقتی آدما برای اثبات خودشون حتی روی غلط هاشون سرپوش میذارن و ازش دفاع می کنن. چطور میشه راهشونو درست دونست؟    

بالهایت را بگشا -> ... [نظرات]


  به آفتاب فردا میاندیشم که برای من طلوع میکند.

سه الف -> امروز یا فردا بالاخره تعطیل می شود! [نظرات]


امروز حجه الاسلام رسایی خبر داد که مسولین صداوسیما به مجلس قول داده اند برنامه "دیروز امروز فردا" مجددا" با قوت ادامه می یابد! جای سوال دارد که چرا این برنامه برای مجلس شورای اسلامی و شخص جناب رسایی جایگاه یافته که برای وقفه آن مسولین صداوسیما را احضار کرده اند؟! حمایت های رسمی از "دیروز امروز فردا" را بیشتر به حساب ارتباطات گسترده مجری خوش اخلاق برنامه باید گذاشت. دکتر یامین پور که به واسطه سابقه و قلم شیوایش حامیان ویژه ای در سایت ها و خبرگزاری ها دارد، بیش از آنکه به محتوای و ساختار برنامه بپردازد، تلاش دارد با مدیریت حواشی، برنامه خود را در بورس نگه دارد. شاید یامین پور برای نقص های برنامه اش هزاران دلیل و درد دل از فضای حاکم بر سیاست و صداوسیما داشته باشد اما واقعیت این است که رسانه قوانین خاص خود را دارد و بدون پرسش از دلایل، حکم صادر می کند!! چند ضعف برنامه او را ذیلا عرض می کنم! محافظه کاری مفرط:  تا زمانی که او جسارت طرح مطالب بحث برانگیز و سوالات عادی و روزمره عامه مردم را نداشته باشد بیننده ای هم نخواهد داشت. عدم بهره گیری از هنر غافلگیری: در برنامه های یامین پور همه چیز از قبل قابل پیش بینی است. از میهمانان گرفته تا سوالات مجری و نیز مباحث طرح شده! نمی دانم او چه اصراری دارد که برنامه اش زنده پخش شود! وقتی قرار است همه چیز رسمی باشد نیازی به اجرای زنده برنامه نیست! عدم تحقق مناظره: صداوسیما پیشتر هم برنامه های گفتگو محور کم نداشت. آنچه دیروز امروز فردا را قرار بود شاخص کند وعده مناظره بود. وعده ای که با چند موج کوتاه به سرانجام مطلوب نرسید. به هر حال صداوسیما و یامین پور برای حل این معضل راه ساده راانتخاب کردند! پاک کردن مسئله مناظره! تخت بودن برنامه: یامین پور نتوانست از ابزارهای متنوع برای فرار از یکنواختی بهره بگیرد. برنامه و اجرای او خیلی تخت است. دو نفر-و گاه سه نفر- دور یک میز می نشینند و با کمترین مداخله مجری با هم صحبت می کنند! این یکنواختی چه جدابیتی برای مخاطب دارد؟ و فرقش مثلا با برنامه بدون حاشیه ی گفتگوی یک یا گفتگوی ۲۳ چیست؟؟ بی نظمی در پخش: دیروز امروز فردا نمی دانم به چه دلیلی ناگهان مناسبتی شد! طبیعتا این بی نظمی در پخش همراهی مستمر و هدفمند مخاطب را دچار نقص می کند.  زیر سوال رفتن بی طرفی مجری: یامین پور آنقدر در دعوت از طیف خاص سیاسی-فکری اصرار کرد که کمتر کسی است که نداند او چگونه می اندیشد و همین مهم مخاطب را دچار از پیش تصمیم گیری درباره او و برنامه اش می کند. دوستان رسانه ای دکتر یامین پور -که خیلی علاقه داشتند و دارند برنامه او را با برنامه ی مشابه ای! چون نود مقایسه کنند- باید به ساختارهای نود هم که باعث ماندگاریش شده توجه کنند. صرف نظر از عقاید و نقد محتوایی عادل فردوسی پور باید به جذابیت و کشش سه ساعته برنامه نود اذعان داشت. در برنامه فردوسی پور هر لحظه مخاطب انتظار و هیجان وقوع واقعه یا حادثه ی غیر قابل پیش بینی دارد. در عین حال عادل همیشه سعی می کند تریپ استقلال و بی طرفی بیاید که این موضع در مقبولیت برنامه اش کم تاثیر نیست! تنوع برنامه و جسارت عادل در طرح سوالات چالشی و ناگهانی هر هفته میلیون ها مخاطب را همراه می کند و خود عامل فشار به مدیران رسانه در باز گذاشتن دست او شده است. میان نوشت: فکر می کنم برنامه "هفت" فریدون جیرانی هم دارد پا جای پای عادل می گذارد و می توان چشم انداز موفقی برایش انتظار داشت. البته اگر پس از چندی مثل عادل به سراغ سوژه های زرد نرود پامین پور امتیازات ویژه ای چون تحصیلات دکترا در عین جوانی، خوش بیانی و خوش سیمایی، قلم خوب و عقاید پاک و انقلابی دارد که می بایست قدر دانسته شود. اما در عدم توفیق او همین بس که در مجلس و رسانه ها ادامه برنامه اش مطالبه می شود!! او باید بداند به جای پیگیری برنامه اش در مجلس و سایت ها، باید به تغییر ساختار برنامه اش فکر کند. رسانه آن قدر قدرت دارد که نیازی به پشتوانه های دیگر نداشته باشد. برنامه جذاب چنان فشار اجتماعی ایجاد می کنند که نه تنها به فشار حکومتی و رسانه ای برای ادامه برنامه نیاز نباشد! بلکه طبق معمول مسبوق برای تعطیلی اش جلسه می گذارند!! با این ساختار "دیروز امروز فردا" نهایتا" محکوم به تعطیلی و فراموشی است! پی نوشت: عید بزرگ، سعید و فرخنده فطر در پیش است، به فکر مطلبی ویژه هستم!! 

یک منتقد دلسوز -> اپسيلون به اندازه مشايي؟!!! [نظرات]


آقاي ذوالنور در هفته گذشته در مصاحبه اي گفته بودند  مشايي را جزو پرونده احمدي نژاد محاسبه نكنيد.احتمالا در زمانه ما رياضيات دچار تحولات چشمگيري شده است  زيرا در گذشته  اپسيلون را ناديده مي گرفتند (يعني مقدار بسيار ناچيز) اما اكنون مقادير بيشتر را نيز ناديده مي گيرند يعني (اپسيلون مقدار بزرگ). در همين راستا بايد خدمت آقاي ذوالنور ياد آور شويم يا تعريف جديد اپسيلون را ارائه دهند يا اينكه بگويند چگونه ؟آقاي مشايي را با 21-2 سمت در دولت و صحبت هايشان كه جالب است و كم هم نيست چگونه ناديده بگيريم.به هر حال اندازه اپسيلون آقاي مشايي يك مقدار زيادي بزرگ است.

اینجا -> مرا به سردی این روزگار عادت ده [نظرات]


چرا تو این همه خوبی ؟بیا کمی بد باش !نمی توانی ،می دانم،نمی توانی ،امابیا کمی بد باش !تویی که سبزه و گل را به آب عادت دادی تویی که با لب خود،این غمین تنها را به می بشارت دادی تو را که می بینم خیال می کنم انسان،همیشه این سان است چرا همیشه بهاری ؟کمی زمستان باش مرا به سردی این روزگار عادت ده چرا تو این همه خوبی ؟بیا کمی بد باش!

نقطه سر خط -> دو نیم شدن [نظرات]


کاش می شد هر چیز کاملی را به این شکل دو نیم کرد. کاش هر کسی می توانست از این قالب تنگ و بیهوده اش بیرون بیاید. وقتی کامل بودم، همه چیز برایم طبیعی، درهم و برهم و احمقانه بود، مثل هوا؛ گمان می کردم همه چیز را می بینم، ولی جز پوسته سطحیِ آن، چیزی را نمی دیدم. اگر روزی نیمی از خودت شدی، که امیدوارم این طور بشود، چون بچه هستی، چیزهایی را درک خواهی کرد که فراتر از هوشمندی مغزهای کامل است. تو نیمی از خودت و دنیا را از دست خواهی داد، ولی نیمه دیگرت هزاران بار ژرف نگرتر و ارزشمندتر خواهد شد. تو هم آرزو خواهی کرد همه چیز مثل خودت دو نیم و لت وپار باشد، چون زیبایی، خرد و عدالت فقط در چیزی وجود دارد که قطعه قطعه شده است.پ ن: متن بالا از رمان ویکنت دو نیم شده اثر ایتالو کالوینو ست که دیروز در مسیر برگشت از دیار خویش به قم داخل اتوبوس خوندم.

مریم ها و یاکریم ها می دانند... -> yahoo insider [نظرات]


طبق معمول وقتی به نت وصل شدم مسنجرم رو هم راه انداختم. و طبق معمول بعد از باز شدن آی دیم یا هو اینسایدر سر و کله ش پیدا شد. خوب چیزی خوبیه این یا هو اینسایدر. کار آدمو می تونه سریع تر راه بندازه تو سرچ یا چک کردن میل ها. اما من همیشه می بستمش. این بار یکهو چشمم خورد به جمله ای که زیر سلامش به من بود! نوشته بود (البته به انگلیسی) که پروانه ها معده ندارند! خیلی برام جالب شد و بستمش و دوباره بازش کردم: عطسه میتونه صد مایل سفر کنه! باز بستم باز کردم:الان در جایی ساعت پنج عصر است!!! یاد لورکا افتادم و دوباره... و من همچنان ادامه دادم. مثل دیوانه ها هی بستم و باز کردم و خوندم. گهگاه اطلاعات عمومی و گهگاه جملات نغزی رو می نویسه بعد از سلامش به کاربر مسنجر... خیلی ازش خوشم اومد. دمش گرم.

بالهایت را بگشا -> ... [نظرات]


نهُ پروانه من گریخت... به شتاب یک شوقُ به سبک باری یک خیال به پریشانی یک آرزوی آشفته... چه میدانم چگونه؟ از تنهایی اتاق گریختم خود را در پی او به در خانه رساندم گشودم بیرون را نگریستم کویر...آسمان...سکوت   پی نوشت:پس چرا من این همه دلتنگم.  

افسوس که این عمر بافسوس گذشته -> بی عنوان [نظرات]


هیچ وقت نقاش خوبی نخواهم شد.امشب ولی کشیدم شبیه نیمه سیبی که به خاطر لرزش دستانم زیر آواری از رنگها ناپدید ماند!                                                                                                     (زنده یاد حسین پناهی)پ.ن:سلام،فعلا فقط همین!برای اینکه بگویم زنده ام...برمیگردم،ایشالا به زودی...

دغدغه دارم،پس هستم -> امید بیداری«شماره‌ی دو» [نظرات]


از ابتدا قصدم این بود که بعد از نامه به مراجع نامه‌ای هم به خودمون و میلیونرها و مولتی میلیاردرها بنویسم.از مراجع شروع کردم؛چون توقع از اونا بدلیل ادعاها بیشتره؛هرچه کردم نشد متن نامه‌ای برای قشرهای مذکور بنویسم تصمیم گرفتم حرفمو بصورت طرح مسئله بیان کنم شاید بهتر جا بیافته.‌دائم از خودم می‌پرسم آیا در مملکتی که فقر بیداد میکنه من نوعی حق دارم فراتر از نیازم خرج کنم؟!فراتر از نیاز یه مرحله پایین‌تر از تفاخره؛منظورم اینه که مثلا وقتی میتونم با شلوار جین 30 تومنی که هم کیفیتش مناسبه و هم ظاهرش سر کنم یا حتی اصلا برای مایه‌دار ترها وقتی میتونم با جین مارک اصلی 80تومنی سر کنم آیا اجازه دارم از نظر انسانی و نه دینی که برم سراغ جین 200 تومنی؟!آیا در جامعه‌ی ما کسی حق داره سوار ماشین حتی 100میلیونی بشه؟!درحالیکه یه ماشین 50-60میلیونی همون نیازهایی از قبیل راحتی و شیکی وپرسرعت بودنو برآورده میکنه؛اینکه شخصی بسیار به فقرا کمک کنه ولی زندگی فلان جور داشته باشه درست نیست.آدمی که ماشین 200میلیون سوار میشه هرچقدرم که انفاق کنه فایده نداره چون هنوز فقر هست،چون با اون ماشین به شکاف طبقاتی جامعه کمک میکنه.بحث از مایه‌دارها میارم سمت امثال خودمون که گویا قشر متوسطیم؛من حقه اینو دارم که واسه یه شب عروسی اونقدر خرج کنم که هر جوونی دید دلش بخواد چه برسه به قشر ندار جامعه؟!آیا من نوعی میتونم فقط بدلیل دهن اینو اونو بستن یا ارضای حس خودم و یا هرچیز دیگه،وقتی به فلان وسیله نیاز آنچنانی ندارم بزارمش رو جهیزیه؟!وقتی وسیله‌ای در حد معمولی هم کارمو راه میندازه برم سراغ برند مشهور لوازم آشپزخونه؟!برای اینکه به خانوما بر نخوره؛من اجازه دارم وقتی مردم مملکتم بخاطر نداشتن یه ژاکت تو سرما میلرزن و جون میدن برم کت و شلوارمو از فلان برند گرون قیمت بخرم؟! ‌حرفا بوی شعار میده ولی حرف رو باید زد؛شخصا حس برند دوستی دارم هرچند آهی در بساط خرید ازشونو ندارم؛اما اینم میدونم که اگه چیزی رو دوست داشتی و برضدش حرف زدی و بعدم عمل کردی مردی!نمیدونم شاید نگاه نگاه تندی باشه ولی میدونیم که اگه هدف بیست باشه شاید به هجده برسیم پس تندی نگاهم بی دلیل نیست.چند روزه فکرم مشغول این حرفاست؛نمیدونم شاید فقر یه پدیده‌ی طبیعی جامعه باشه و ماهم نباید زیادی درگیرش شیم؛بهرحال نظراتتون واسم مهمه مثل همیشه.

مریم ها و یاکریم ها می دانند... -> جوانی کجایی که... [نظرات]


یا نیمکت های پیر پارک دیگر تحمل جوانان پیری مثل ما را ندارند، یا جوانان پیری مثل ما تحمل نشستن روی نیمکت های پیر پارک را. روزهایی که مگنای سید، بهمن وطنی مزخرف شده و حتی لامپ بالای سرمان هم بازی اش گرفته که روشن، خاموش، روشن، خاموش... روزهایی که انگار توی چهره ی همه یک چیزی بین نا امیدی و امید غوطه می خورد. شبیه چهره ی پیرمردهایی که دور هم جمع می شوند و سیگار نمی کشند و گاهی می خندند و گاهی انگار نگاهشان افتاده باشد به قبر خودشان سکوت غریبی همه شان را فرا میگیرد.  مثل عصای فرضی خمیده ی سعید که توی دستهایش می لرزید این روزها لرزه به جانم افتاده که نکند همه چیز را دارد با خود می برد این پیری زود رس. همینطور دنبال قرص های سعید میگردم. نکند این بار واقعا قرص هایش را ندادم. نکند یادم برود که مصطفی که بیاید با هم برویم پیش سعید و کاغذ طلب و بدهکار یمان را رو کنیم و حساب و کتاب دلمان را عقب نیندازیم. بعد از همان حساب ها برداریم چند تا سیگار و برویم یک گوشه ی دنجی که فقط صدای خودمان بیاید. آنوقت ما جوانهای پیر بیست و چند ساله بنشینیم به یاد جوانی مان بگوییم و بخندیم و بگرئیم و بزنیم و بخوانیم و ... . آنقدر بی حواس شدم که یاد رفت بگویم این چند وقته سعید کتابفروشی زده. آدرس وبلاگش توی پیوندهای روزانه بالای بالا هست... منتظرم و امیدوار که از این روزها به بعد همه چیز بهتر و بهتر شود...

..چشمهایت را ببند،گاهی -> سی ام [نظرات]


 پیش درآمد:    تفعل بی ما انت اهله ، ولا تفعل بی ما انا اهله...     یا من لا یشغله سمع عن سمع یا من لا یمنعه فعل عن فعل یا من لا یلهیه قول عن قول یا من لا یغلطه سوال عن سوال یا من لا یحجبه شیی عن شیی یا من لا یبرمه الحاح الملحین یا من هو غایه مراد المریدین یا من هو منتهی همم العارفین یا من هو منتهی طلب الطالبین یا من لا یخفی علیه ذره فی العالمین   ای آنکه شنیدن سخنی از سخن دیگر تورا مشغول نمی سازد ای آنکه کاری از کار دیگر تو را منع نمی کند ای آنکه گفتاری از گفتار دیگر تو را غافل نمی سازد ای آنکه سوال بنده ای از سوال بنده دیگر تورا به اشتباه و خطا نمی اندازد ای آنکه تو را چیزی حجاب چیز دیگر نمی شود ای آنکه اصرار و الحاح بندگان تو را نمی رنجاند ای آنکه منتهای آرزوی مشتاقانی ای آنکه منتهای همت عارفانی ای آنکه منتهای درخواست طالبانی ای آنکه ذره در جهانیان از تو پنهان نیست                                                                                                                  ( فراز نود و نهم،دعای جوشن کبیر)       پس درآمد : همیشه یاد اینکه خدا سمیع ه ، حالمو خوب کرده. تو تموم فرازهای بی بدیل نمازشاید فقط همین"سمع الله لمن حمده" قشنگ حالیم شده که،یعنی چی. هنوزم میگم میشه یه پستو با وضو نوشت،حتی دم سحر،حتی شب قدر،حتی هنوز سحری نخورده. ایناهم حالمو خوب می کنه. خدا خیلی وقتا حال آدما رو خوب می کنه،مائیم که خیلی بی معرفتیم. این یه استفاده کاملا سودجویا نه از بلاگفاس: هر مهمونی که میاد اینجا امیدوارم حلالم کنه و بره      

بالهایت را بگشا -> ... [نظرات]


  تکیه کن بر شانه ام ای شاخه ی نیلوفرینم تا غم بی تکیه گاهی را به چشمانت نبینم  

یادداشت های یک دختر قمی -> فروشگاه الکترونیکی قم [نظرات]


بشتابید بشتابید آهای اهالی قم خبـــــــــــــــــر دارم ، خبـــــــــــــــربالاخره نمردیم و توی این فضای سایبر بی پدر و مادر یه جای درست و حسابی برای پلاک شونزدهیا پیدا کردیم !!فروشگاه الکترونیکی قم که در حال حاضر خرید محصولات در این سایت تنها برای همشهریان قمی امکان پذیر می باشد و همچنین هزینه ارسال محصولات نیز برای همشهریان قمی رایگان می باشد. طبق فرموده ی مدیر سایت در ستون بقلیه سایت ، بزودی امکانات گسترده این فروشگاه به معرض دید شما در خواهد آمد و در ضمن هدایای در نظر گرفته شده برای خرید های بالای 5000 به زودی خدمتتان معرفی می شود. انشاالله !!الله وکیلی قیمت ها فوق العاده مناسب و محصولات بسیار به روز هستند ، خودتون یه سری بزنید

کلاسور -> دامن دریا [نظرات]


گوش بده به اين بادِ بی‌کس و کار دارد از يک جايی می‌آيد از لابه‌لای پلک‌های سنگينش می‌شود فهميد کسی زير لب از خوابِ خويش گريه می‌کند حرف می‌زند، سخن می‌گويد اين کلماتِ برهنه‌ی سرمازده از کيستند از کجا آمده‌اند توی اين کوچه، اينجا رو به روی من کِز کرده‌اند؟! تو هم نگاهشان کن ببين من اشتباه نمی‌کنم! انگار چشم به راهِ يک اتفاق، يک اعتراض بزرگ، يک ترانه‌ی کاملند! خدايا! کدام عاشقِ بی‌نام از اين جاده به جانبِ آن منزلِ ناپيدا رفته است، که من او را هنوز از خوابِ گريه ... به دامنِ دريا می‌طلبم!                                                                             سید علی صالحی

یک منتقد دلسوز -> قدس پاره تن اسلام [نظرات]


قدس ،غزه ، فلسطين  حرف هاي بسياري براي گفتن دارد نه براي ما ايراني ها نه براي مسلمانان براي همه ي مردم جهان ولي نماد حمايت از اين مظلومان ايران و مردم ايران اسلامي بودند.خواهند بود. به اميد روزي كه قدس آزاد شود و اسرائيل نابود. +پارسال روز قدس به دليل اعمال نسنجيده برخي چندان دلچسب نبود اما امسال ظاهرا درصدد جبرانند. +امام خميني :فلسطين پاره تن اسلام است. 

هستم اگر می روم، گر نروم نیستم -> هستم هنوز! [نظرات]


این رو نوشتم تا اعلام کنم من هنوز هستم و نفس می کشم

دغدغه دارم،پس هستم -> امید بیداری [نظرات]


 خدمت حضرت آیت الله العظمی...مرجع عالیقدر جهان تشیع و خورشید فروزان عالم فقه جعفریباسلام و عرض ادب و آرزوی توفیق برای حضرت عالی با عرض پوزش خواستم یاد آور شوم که:‌علی(ع) نفرمود:خدارا خدارا درباره‌ی بانوان  مبادا گاه یک تار گاه کلهم افشون بیرون از روسری بماند....‌‌بلکه فرمود:خدارا خدارا درباره‌ی یتیمان  مبادا گاه سیر و گاه گرسنه بمانند....علی(ع)نفرمود:اگر تار مویی از زیر روسری بیرون بود بر مرد مسلمان خرده نگیرید اگر از شنیدنش جان بدهد بلکه فرمود:اگر خلخالی از پای دختر یهودی جدا کردند در این ملک اسلامی بر مرد مسلمان رواست که جان بسپاردباشد که دیوارهای موسساتتان پر دوام و شهریه حضرت عالی پر پیمان باشد.‌‌والسلام علیکم ورحمه الله و برکاتهپ‌ن1:تف به اهم و مهم کردن بعضیها!‌پ‌ن2:هرگاه فقر از دری وارد؛ایمان از در دیگر خارج میشود!

یادداشت های یک دختر قمی -> اخلاق اسلامی ، انسانی [نظرات]


در سفر اخير رييس جمهور روسيه به امريکا هنگام عبور از خيابان اوباما بصورت کاملا ناگهاني وپيش بيني نشده تصميم ميگيرد مدودف را به خوردن يک همبرگر دعوت کند که نحوه انجام اين کار براي امثال ايران اسلامي به اندازه يک دانشگاه درس داشت، ببينيد: وقتي بالاترين مقام کشور تصميم ميگيرد چيزي بخورد خيلي عادي جلوي اولين فست فود توقف ميکند و نيازي به قرق و ريختن آدمهاي نمايشي وساير فريبکاريها نيست...     بالاترين مقام کشور با مهمان مهمش درست روي همان ميز کوچکي غذا ميخورد که ديگران و صد البته که اين ميز و صندلي بعدا تبديل به زيارتگاه يا موزه نميشه!     براي گارسون مهم نيست بالاترين مقام کشور باشي يا نباشي!  به نوبت و با يک کيفيت و يک برخورد سرويس ميدهد...   اصولا براي هيچکس مهم نيست که بالاترين مقام کشور باشي چون  نه با نامه از سر و کولت بالا ميروند و نه براي تبرک به شما پارچه يا خودشان را ميمالند که حتي نگاهت هم نمي کنند و هر کس بطور کاملا عادي مشغول کار خودش است!   سفره و غذا حرمت دارد پس کسي جلوي پاي شما بلند هم نميشود...      بازهم مهم نيست که با مهمانت بالاترين مقام دو کشورابر قدرت باشيد چون بايد پول غذا را خودت حساب کني نه اينکه جهت عرض ارادت و بندگي فروشنده مهمان باشي و يا برعکس همراهان از پول بيت المال چند برابر حساب کنند...     دست آخر در خيابان هم همه عادي از کنارتان ميگذرند و شما را به چشم آدم و هم نوع ميبينند...   چون کلا قبول دارند اسراف کار بديه و اساسا در موردش فقط سخنراني نمي کنند و دينشون هم توصيه اي در اين خصوص نداشته در يک حرکت کاملا ضد اسلامي و غير شرعي براي هرکسي اندازه معده انسان غذا تهيه ميشه نه اندازه معده نهنگ...   حتي خبرنگارها هم به حريم خصوصي افراد احترام گذاشته و نميرن تو حلق طرف! و جوري جايگيري ميکنند که براي بقيه هم مشکل درست نکنند و نظم و آرامش محيط را به هم نزنند...   به خيابون بيرون رستوران نگاه کنيد تا ببينيد کوچکترين آشغالي رو زمين نيست...   تازه مردم باور دارند که رييس جمهور هم آدمه و کلا جانشين يا نمايندگي مجاز پيامبر و امام زمان نيست و بنابراين از استقبال پرشور و البته خود جوش هم خبري نيست...   اصولا با ديدن يک مقام رسمي بوي اموات نمياد و کسي اين موضوع را داد نميزنه که مثلا صل علي محمد بوي ابراهام لينکلن آمد و چيزهايي تو اين مايه ها... و کلي نکته و درس ديگه...

بالهایت را بگشا -> در سواحل دریای عمان [نظرات]


خدایا میگن باید شایستگی داشته باشی از خودم دلخورم که مجبور شدم تو این شب عزیز ۱۲ ساعتشو تو اتوبوس بشینم  و برم دنبال کارایی دنیایی مثل انتقالی. که اونم دوستان آموزش و پرورشی میدونن چه بدبختیه انتقالی گرفتن از این اداره من نمیدونم وقتی بخشنامش هست دیگه دبه در آوردن روسا برای چیه.   پی نوشت: دریای زیباییست این دریای عمان.
اگر شما هم دانشجوی قمی هستید، نام وبلاگ خود را به آدرس info@qomstudent.com ارسال کنید تا به ليست اضافه شود



• آخرین نوشته ها

  • ما
  • 426
  • 423
  • عادلانه ترین…
  • از گنجشک ها بیاموزیم
  • سربازی
  • مسلمانی

• نظرات دوستان

  • م در ما
  • فاطمه معلمی در ما
  • سودای دل در ما
  • پری در ما
  • قنبیت در ما
  • محسن در ما
  • زینا در ما

• برچسب ها

  آزادی آیت الله خمینی احزاب احمد اشرف اسلام اقلیت های دینی امریکا اگزوپری ایران بانکداری تلوزیون توسعه سرمایه داری جواهر لعل نهرو حجاب حکومت رادیو رفراندوم روزنامه لوموند سرمایه داری قانون قانون اساسی قم لبخند مسلمانی مصدق مطبوعات ناصرالدین شاه نفت نماز جمعه نهرو هنری دیوید ثرو

• تقویم

  شهریور ۱۳۸۹

  ش	ی	د	س	چ	پ	ج
  « مرداد
  		۱	۲	۳	۴	۵
  ۶	۷	۸	۹	۱۰	۱۱	۱۲
  ۱۳	۱۴	۱۵	۱۶	۱۷	۱۸	۱۹
  ۲۰	۲۱	۲۲	۲۳	۲۴	۲۵	۲۶
  ۲۷	۲۸	۲۹	۳۰	۳۱

• بایگانی پایگاه

  بایگانی پایگاه مرداد ۱۳۸۹  (۲) تیر ۱۳۸۹  (۱) اردیبهشت ۱۳۸۹  (۳) فروردین ۱۳۸۹  (۴) اسفند ۱۳۸۸  (۴) بهمن ۱۳۸۸  (۴) دی ۱۳۸۸  (۵) آذر ۱۳۸۸  (۳) آبان ۱۳۸۸  (۲) آبان ۱۳۸۶  (۶) مهر ۱۳۸۶  (۱۱) شهریور ۱۳۸۶  (۶) مرداد ۱۳۸۶  (۸) تیر ۱۳۸۶  (۱۵) خرداد ۱۳۸۶  (۱۴) اردیبهشت ۱۳۸۶  (۳) فروردین ۱۳۸۶  (۴) اسفند ۱۳۸۵  (۱۲) بهمن ۱۳۸۵  (۷) دی ۱۳۸۵  (۷) آذر ۱۳۸۵  (۱۷) آبان ۱۳۸۵  (۱۶) مهر ۱۳۸۵  (۱۸) شهریور ۱۳۸۵  (۱۱) تیر ۱۳۸۵  (۲۶) خرداد ۱۳۸۵  (۳۹)

• مدیریت

  • نام‌نویسی
  • ورود
  • پیگیری نوشته‌ها باRSS
  • پیگیری دیدگاه‌ها با RSS
  • WordPress.org